Dworcowa ballada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dworcowa ballada
Gatunek dokumentalny
Kraj produkcji Polska
Czas trwania 52 min
Reżyseria Andrzej Celiński
Scenariusz Andrzej Celiński
Zdjęcia Hanna Polak, Andriej Wieriendiejew, Hans-Jurgen Burkard, Andrzej Celiński

Dworcowa ballada – film z 2002 roku będący pierwotną wersją powstałego rok później filmu "Dzieci z Leningradzkiego" Film uzyskał nominację Oskara w 2005 r.

Film jest dokumentalnym zapisem codziennego życia rosyjskich dzieci ulicy. Kamera podgląda małych uciekinierów z domów dziecka, wegetujących na moskiewskich dworcach i stacjach metra.

Historia powstania filmu[edytuj | edytuj kod]

"Dworcowa ballada" zrealizowana została przez Andrzeja Celińskiego na zamówienie prowadzonej przez Hannę Polak organizacji charytatywnej "Active Child Aid". Zdjęcia do filmu robiło dziewięciu operatorów i trwały z przerwami przez ponad dwa lata. Około połowy ujęć powstało dzięki filmowaniu ukrytą kamera. Ekipa filmowa kilkakrotnie została zatrzymana na posterunku milicji "Basmannyj", gdzie starannie kasowano materiał nagrany wysiłkiem rosyjskich, polskich i niemieckich operatorów. Filmowano na śmietnikach, strychach, maszynowniach wind, piwnicach, kanałach, dworcach, tunelach, podziemnych przejściach, stacjach metra, kolejkach, pociągach, ruinach domów - wszędzie gdzie żyją bohaterowie filmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]