Dom dziecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Sierociniec”. Zobacz też: film pt. "Sierociniec".

Dom dziecka – całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza typu socjalizacyjnego.

Do domów dziecka kierowane są dzieci i młodzież, których potrzeby stale lub okresowo nie mogą być zaspokajane w domu rodzinnym. Oznacza to, że domy dziecka są powołane do istnienia nie tylko dla sierot, ale także dla dzieci i młodzieży zaniedbanych środowiskowo, których rodzina nie wywiązuje się z powierzonych zadań. Takie dzieci i młodzież nazywana jest wtedy sierotami społecznymi. Według badań GUS-u, w roku 1997 istniało w Polsce 351 domów dziecka, w których przebywało prawie 18 000 dzieci i młodzieży. Tylko ok. 3% z tej liczby stanowiły sieroty naturalne.

Zasady funkcjonowania instytucjonalnej pieczy zastępczej określa ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej i wydane do niej rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie instytucjonalnej pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 r. Nr 292, poz. 1720).

Placówka opiekuńczo-wychowawcza[1]:

  1. zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby, w szczególności emocjonalne, rozwojowe, zdrowotne, bytowe, społeczne i religijne
  2. realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku
  3. umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi inaczej
  4. podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny
  5. zapewnia dziecku dostęp do kształcenia dostosowanego do jego wieku i możliwości rozwojowych
  6. obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi
  7. zapewnia korzystanie z przysługujących świadczeń zdrowotnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Art. 93 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332, z późn. zm.).