Dzieci Indygo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dzieci Indygo – według pseudonaukowych teorii związanych z ruchem New Age, ludzie, którzy od wczesnego dzieciństwa charakteryzują się specyficznymi zdolnościami paranormalnymi. Termin pochodzi od publikacji Lee Carroll & Jana Tober (1999): The Indigo Children: The New Kids Have Arrived, a kolor indygo ma być barwą aury wspomnianych osób.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Psychiatra Russell Barkley uważa, że określanie dziecka z problemami mianem "indygo" może opóźnić jego prawidłową diagnozę i terapię[1][2]. Profesor David Cohen uważa, że rodzice po prostu wolą postrzegać swoje dzieci jako wyjątkowo obdarzone niż cierpiące na ADHD[3].

Wzorce zachowania przypisywane "Dzieciom Indygo" według Doreen Virtue[edytuj | edytuj kod]

opracowano na podst. materiału źródłowego[4]

  • Przychodzą na świat z poczuciem królewskiej godności (i często zachowują się zgodnie z nią).
  • Mają poczucie "zasługiwania, aby tutaj być" i są zaskoczone, kiedy inni go nie podzielają.
  • Poczucie własnej wartości nie jest dla nich istotną kwestią. Często mówią swoim rodzicom, "kim są".
  • Mają problemy z uznaniem bezwarunkowej władzy (nieudzielającej wyjaśnień i niedającej możliwości wyboru).
  • Po prostu nie robią pewnych rzeczy; na przykład, czekanie w kolejce jest dla nich trudne.
  • Frustrują je systemy oparte na rytuałach i niewymagające twórczego myślenia.
  • Często dostrzegają lepsze sposoby robienia czegoś, zarówno w domu, jak i w szkole, co sprawia, że wydają się być "pogromcami systemów" (przeciwnymi każdemu systemowi).
  • Wydają się być nastawione antyspołecznie, o ile nie przebywają w towarzystwie podobnych do siebie. Jeśli w ich otoczeniu nie ma osób o poziomie świadomości podobnym do ich poziomu, często zwracają się do swojego wnętrza, czując się, jakby nie rozumiał ich żaden człowiek. Szkoła często jest dla nich niezwykle trudnym doświadczeniem społecznym.
  • Nie reagują na dyscyplinę opartą na wywoływaniu poczucia winy.
  • Nie wstydzą się mówić o tym, czego potrzebują.

Przypisy

  1. John Leland: Are They Here to Save the World? (ang.). The New York Times, 2006-01-12. [dostęp 2007-10-23].
  2. Jesse Hyde: Little Boy Blue (ang.). Dallas Observer, 2006-03-09. [dostęp 2007-10-23].
  3. Sharon Jayson: Indigo kids: Does the science fly? (ang.). USA Today, 2005-05-31. [dostęp 2007-10-23].
  4. Doreen Virtue: Dzieci Indygo: opieka i wsparcie. Białystok: Studio Astropsychologii, 2005, s. 9. ISBN 83-7377-196-4.