Dzioborożec żałobny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dzioborożec żałobny
Buceros rhinoceros[1]
Linnaeus, 1758
Dzioborożec żałobny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd dzioborożcowe
Rodzina dzioborożce
Rodzaj Buceros
Gatunek dzioborożec żałobny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Dzioborożec żałobny, kalao (Buceros rhinoceros) – gatunek ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae) występującego na Półwysep Malajski, Sumatrze i Jawie.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

W upierzeniu przeważa czarny kolor. Ogon jest biały i długi i przebiega przez niego czarny pas. Lotki skrzydeł są na końcach białe. Ptak ten posiada także długie nogi i bardzo duży, zakrzywiony dziób z karbowanymi krawędziami. Na górnej części dzioba znajduje się efektowny hełm, wypełniony od środka powietrzem.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi około 120 cm, a masa – od 2 do 3 kg. Samce są minimalnie większe od samic.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje stare lasy do wysokości 1200 m n.p.m., gdzie przez cały rok ma zapewnione pożywienie.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Poza sezonem rozrodczym kalao zbierają się w niewielkie grupy, a w czasie sezonu ptaki te łączą się w pary. Porusza się niezgrabnym lotem, w czasie którego wydaje charakterystyczne dźwięki. Dzioborożec za pomocą swojego dzioba pielęgnuje upierzenie, zamurowuje dziuplę, chwyta pożywienie i karmi pisklęta. Karbowany dziób jest przystosowaniem do pewnego chwytu.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ptaki te jedzą głównie owoce i orzechy, lecz nie gardzą również owadami.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Lęgi trwają od stycznia do lutego. Po odbyciu godów samica wchodzi do środka wcześniej znalezionej dziupli (55 cm długości, 40 cm szerokości i 1,2 m głębokości) i zamurowuje ją od środka mieszanką mułu, kału i resztek pożywienia. Samica pozostawia jedynie pionową szczelinę. Przez nią samiec dostarcza pożywienie partnerce. Samica znosi zazwyczaj dwa jaja. Okres inkubacji trwa ok. miesiąca. Przez początkowy okres ich życia samica pozostaje w dziupli z młodymi. Później opuszcza dziuplę, którą znowu zamurowują pisklęta, jednak pozostaje w pobliżu gniazda. Za karmienie jej i potomstwa jest w tym czasie odpowiedzialny samiec. Jeżeli w tym okresie zginie, są skazani na śmierć głodową, gdyż wcześniej u samicy nastąpiła wymiana lotek skrzydeł i ogona. Po 3 miesiącach młode opuszczają dziuple, pozostają jednak przy rodzicach do końca sezonu.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Ptak ten nie jest przystosowany do życia w innym środowisku, więc wycinanie lasów, które zamieszkuje, stanowi dla niego bardzo duże zagrożenie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Buceros rhinoceros, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Buceros rhinoceros. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).