Ebeye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ebeye
Ilustracja
Wyspa Ebeye z lotu ptaka
Państwo  Wyspy Marshalla
Populacja (2008)
• liczba ludności

12 000[1]
Położenie na mapie Wysp Marshalla
Mapa lokalizacyjna Wysp Marshalla
Ebeye
Ebeye
Ziemia 8°46′49″N 167°44′14″E/8,780278 167,737222

Ebeye – niewielka wyspa (około 36 hektarów powierzchni) i miasto w Wyspach Marshalla; w południowo-wschodniej części na atolu Kwajalein w łańcuchu Ralik Chain; ponad 12 000 mieszkańców (2008), znane jako „slums Pacyfiku”, najgęściej zamieszkana wyspa w tym rejonie świata. Cel migracji i przesiedleń osób, które straciły miejsce zamieszkania wskutek działalności armii USA i prób z bronią jądrową.

Historia[edytuj]

Przed 1946 rokiem na wyspie mieszkało ok. 20 osób[2]. W okresie powojennym armia USA stworzyła tu obóz pracy dla powstającej na sąsiedniej wyspie Kwajalein bazy powietrznej[2]. W latach 60. XX wieku wskutek prowadzonych na Kwajalein testów woskowych przesiedlono tu ludność zamieszkującą inne wysepki atolu (m.in. ludność z atolu Rongelap[3]) z oraz sąsiednie wyspy[2]. Wiele osób przybyło dobrowolnie, podążając za rodziną i w nadziei na znalezienie pracy i lepszych warunków życia[2]. Wkrótce Ebeye miało najwyższy dochód na mieszkańca, najwyższe ceny i najwyższe zagęszczenie ludności ze wszystkich terytoriów powierniczych USA na Pacyfiku[2].

W 1963 roku społeczność Ebeye nawiedziła epidemie choroby Heinego-Medina, zakażenia przewodu pokarmowego i grypy[2]. Społeczność Ebeye, licząca 4500, była opisywana jako najbardziej podatna na choroby i zdemoralizowana społeczność w Mikronezji[2]. W 1978 roku liczba mieszkańców przekroczyła 8000 a warunki bytowe stały się krytyczne przy braku kanalizacji, niedostatku infrastruktury drogowej, medycznej i braku szkół[4]. Ponad 50% populacji Ebeye miało poniżej 14 roku życia, wiele osób było uzależnionych od alkoholu i narkotyków, szerzyły się choroby weneryczne[4].

Brak wody pitnej, niedostatek szkół i szpitali powodował, że warunki bytowe były niezwykle ciężkie, szczególnie w zestawieniu z wyspą Kwajalein, znacznie większą, a zamieszkaną przez 1,500 osób – personelu amerykańskiej bazy wojskowej[5]. Ebeye nazywane było „slumsem Pacyfiku”[5] lub „slumsem slumsów”[6].

W latach 80. XX wieku przeprowadzono operację powrotu do domu mieszkańców Ebeye, przesiedlając ich na wyspy pochodzenia[4]. Tysiąc przesiedlonych rolników utworzyło wówczas korporację Kwajalein Atoll Corporation a ponowne zamieszkanie wysepek atolu oraz protesty doprowadziły do odwołania przynajmniej jednego testu pocisku i polepszenia warunków na Ebeye[4]. Podpisane w 1986 roku Porozumienia o Wolnym Stowarzyszeniu pomiędzy Wyspami Marshalla a Stanami Zjednoczonymi przyniosło wielomilionową amerykańską pomoc rozwojową i stan infrastruktury Ebeye uległ poprawie[4].

Warunki życia na Ebeye są nadal (2015) ciężkie z uwag na przeludnienie, choroby i bezrobocie na samej wyspie[3].

Przypisy

  1. a b US Departament of State: Background Note: Marshall Islands (ang.). [dostęp 2016-07-31].
  2. a b c d e f g h Brij V. Lal, Kate Fortune: The Pacific Islands: An Encyclopedia. University of Hawaii Press, 2000, s. 116. ISBN 9780824822651. [dostęp 2016-07-31].
  3. a b c Dan Zak: On the Island of Ebeye, a Nuclear Past and Ballistic Present (ang.). W: Pulitzer Center on Crisis Reporting [on-line]. [dostęp 2016-07-31].
  4. a b c d e f Brij V. Lal, Kate Fortune: The Pacific Islands: An Encyclopedia. University of Hawaii Press, 2000, s. 117. ISBN 9780824822651. [dostęp 2016-07-31].
  5. a b c Ray Kania. Ebeye: Slum of the Pacific. „Orlando Sentinel”, 1989-04-23 (ang.). [dostęp 2016-07-31]. 
  6. a b Zohl Dé Ishtar: Daughters of the Pacific. Spinifex Press, 1994, s. 26. ISBN 9781875559329. [dostęp 2016-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj]