Echa Kieleckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Echa Kieleckie
Tygodnik poświęcony sprawom politycznym, ekonomicznym i literaturze
Częstotliwość tygodnik
Państwo  Królestwo Polskie
Adres Kielce, ul. Duża 20
Wydawca Marian Święcki
Organ prasowy Związek Postępowo-Demokratyczny
Pierwszy numer 13 października 1906[1]
Ostatni numer 21 grudnia 1907[1]
Redaktor naczelny Leon Rygier
Stali współpracownicy Zofia Nałkowska
Liczba stron 12

Echa Kieleckieczasopismo ukazujące się w Kielcach w latach 1906–1907.

Tygodnik powstał na fali liberalizacji cenzury i ożywienia życia politycznego w Królestwie Polskim[2]. Być może Leon Rygier założył czasopismo pod wpływem Stefana Żeromskiego, który na przełomie XIX i XX w. przyjeżdżał do Kielc z myślą o zamieszkaniu w mieście dla pracy kulturalnej[3]. Pierwszy numer „Ech Kieleckich” ukazał się 13 października 1906. Redakcja zapewniała, że pismo pozostanie bezpartyjne, a jego celem będzie szerzenie w społeczeństwie „szczerego postępu i demokratyzmu”[4].

W rzeczywistości pismo było organem Związku Postępowo-Demokratycznego. Jego celem stało się zjednoczenie zwolenników pedecji przed wyborami do II Dumy. W połowie 1907 redakcja odstąpiła od polityki, wysuwając na pierwsze miejsce publicystykę oświatowo-społeczną. Poruszano więc tematy związane z położeniem szkoły polskiej w Królestwie i stanem oświaty ludowej na Kielecczyźnie. Zofia Nałkowska, żona Rygiera, zajmowała się kwestią kobiecą[2].

„Echa Kieleckie” popularyzowały także literaturę. Na początku ukazały się w nich przedruki Ech leśnych i Zemsta jest moją... Stefana Żeromskiego. Drukowano nadto Ludwika Stanisława Licińskiego i Janusza Korczaka. Nałkowska zamieściła w tygodniku kilka nowel i przekładów, a Rygier wiele tekstów[2].

Wydawcą pisma był Marian Święcki[3], a finansowali je: drukarz Stanisław Święcki, inżynier Stanisław Kossuth i dentysta Stefan Papiewski[5]. Tygodnik od momentu powstania znajdował się w konflikcie z „Gazetą Kielecką[2]. Brak poparcia dla szerzonych idei ze strony społeczeństwa i problemy finansowe doprowadziły do jego zamknięcia. W pożegnalnym numerze z 21 grudnia 1907 redakcja stwierdziła, że czasopismo nie powstało „dla interesu” i dlatego nie schlebiało gustom czytelników[1].

W październiku 1908, w 40. rocznicę pracy społeczno-kulturalnej i literackiej założyciela Związku Postępowo-Demokratycznego Aleksandra Świętochowskiego, ukazała się w Kielcach jednodniówka pn. „Echa Kieleckie”. Jej wydawcą był Marian Święcki, a w komitecie redakcyjnym znajdował się m.in. lider lokalnych struktur Polskiej Partii Socjalistycznej Franciszek Loeffler, który zamieścił słowo wstępne[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c H. Wolny, Od „Gazety Kieleckiej” (1870) do „Przemian” (1970), „Zeszyty Kieleckie” 1973, s. 159.
  2. a b c d M. Pawlina-Meducka, Życie kulturalne w XIX wieku, w: Kielce przez stulecia, red. nacz. J. Główka, Kielce 2014, s. 243.
  3. a b J. Pazdur, Dzieje Kielc 1864–1939, Wrocław 1971, s. 68.
  4. Wezwanie, „Echa Kieleckie” 1906, nr 1, s. 1-2.
  5. A. Massalski, Rewolucja lat 1905–1907. Kielce w przededniu I wojny światowej (1907–1914), w: Z. Guldon, A. Massalski, Historia Kielc do 1945 roku, zdj. K. Pęczalski, Kielce 2000, s. 292.
  6. „Echa Kieleckie”, październik 1908, s. 1-3, 26.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]