Eksperyment Millikana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Idea eksperymentu
Schemat doświadczenia z pracy Millikana

Eksperyment Millikana – doświadczenie przeprowadzone w 1911 przez Roberta Millikana, w którym wykazał stałość ładunku elektronu i wyznaczył jego wartość.

Millikan rozpylał w powietrzu krople oleju, które elektryzowały się podczas rozpylania po czym wpadały do kondensatora, gdzie ich ruch mógł być obserwowany przez mikroskop. Zamknięcie obwodu elektrycznego wytwarzało jednorodne pole elektryczne między poziomymi okładkami kondensatora. Pole to działało dodatkową siłą przeciwstawiającą się opadaniu kropli pod wpływem własnego ciężaru. Obserwowano spadanie kropli przy wyłączonym napięciu i ich ruch w górę przy włączonym. Na podstawie prędkości ruchu kropli możliwe było określenie sił działających na kroplę: grawitacyjnej, elektrycznej i siły oporu, a z nich – wartości ładunku kropli. Opracowując wyniki otrzymane z tego doświadczenia, Millikan stwierdził kwantyzację ładunków kropli. Ładunki te były wielokrotnościami podstawowej wartości – ładunku elektrycznego elektronu.

Zmiana ładunku kropelek następowała w wyniku wychwytu jonów z powietrza lub działania promieniowania rentgenowskiego albo promieniowaniem γ[1].

Pierwsze opublikowane wartości ładunku elementarnego otrzymane tą metodą wynosiły 1,33 · 10–19 C (wyznaczona 1910) i (1,592±0,0017) · 10–19C (wyznaczona 1914); dla porównania wartość ładunku elementarnego otrzymana 2000 innymi, dokładniejszymi metodami, wynosi 1,602176... · 10–19C. W 2. poł. XX w. metodę Millikana wykorzystywano przy poszukiwaniu swobodnych kwarków o ułamkowych wartościach ładunku elementarnego.[1]

Przypisy

  1. a b Millikana doświadczenie - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-05-11] (pol.).

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]