Epizootia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Epizootia, epizoocja[1][2] (pomór, zaraza) – występowanie zachorowań na jedną z chorób zakaźnych, wśród zwierząt domowych lub dzikich na danym terenie, w zdecydowanie większej liczbie niż w poprzednich latach rejestracji danych[3][2].

Analogiczne zjawisko w zbiorowiskach ludzkich nazywamy epidemią, a roślinnych epifitozą.

W 1924 r. w Paryżu powołano Międzynarodowy Urząd ds. Zwalczania Epizootii (fr. Office International des Epizooties, OIE)[4][5]. W 2003 zmienił nazwę na Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. z gr. epi- 'na' i dzōon 'stworzenie; istota; zwierzę' (Słownik Wyrazów Obcych)
  2. a b Jan Boczek, Nauka o szkodnikach roślin uprawnych, wyd. III poprawione i uzupełnione, SGGW, 1998, s. 413.
  3. Z. Wachnik: Zarys chorób zakaźnych zwierząt. PWN, 1983, s. 72- 84. ISBN 83-01-03509-9.
  4. Międzynarodowe porozumienie o utworzeniu w Paryżu Międzynarodowego Urzędu dla Zwalczania Epizootij, podpisane w Paryżu 25 stycznia 1924 roku (Dz.U. 1925 nr 108 poz. 767) ratyfikowane zgodnie z ustawą z 1 kwietnia 1924 r. (Dz.U. 1924 nr 36 poz. 380)
  5. Ogólne zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt