Eugenia Kubowska

Eugenia Kubowska
Paulina Szwarcbard
„Genka Szwarc”
Data i miejsce urodzenia	27 stycznia 1902 ; Warszawa
Data i miejsce śmierci	20 kwietnia 1959 ; Warszawa
	Kier. Biura Sekretariatu KC PZPR
Okres	od 1949; do 1954
Poprzednik	Maria Rutkiewiczowa
Następca	Stanisław Łapot
	Kier. Biura Sekretariatu KC PZPR
Okres	od 1954; do 1955
Poprzednik	Stanisław Łapot
Następca	Paweł Wojas
	Kier. Biura Sekretariatu KC PZPR
Okres	od 1955; do 1956
Poprzednik	Paweł Wojas
	Kier. Kancelarii Sekretariatu KC PZPR
Okres	od 1956; do 1959
Następca	Elżbieta Zajączkowska
	Odznaczenia

Eugenia Kubowska, wcześniej Paulina Szwarcbard, ps. „Genka Szwarc” (ur. 27 stycznia 1902 w Warszawie, zm. 20 kwietnia 1959 tamże) – funkcjonariusz partyjny, członkini: KPP (1923–), WKP(b) (1929–1937), PPR (1945–1948), PZPR (1948–1959).

Życiorys

Córka Henryka/Hersza. Studiowała w Akademii Wychowania Komunistycznego (Академия коммунистического воспитания) w Moskwie (1929–1932). Podjęła pracę zawodową jako nauczycielka ekonomii w szkole zawodowej w Moskwie (1932–1934), oraz zastępca naczelnika i redaktor w Wydziale Kobiecym „Politotdieł” (Политотдел) (1934–1937).

Aresztowana 27 sierpnia 1937 pod zarzutem współudziału w antyradzieckiej działalności dywersyjnej jej męża Jakuba Kubowskiego we współpracy z polskimi szpiegami^[1]. 16 lutego 1938 skazana na karę 10 lat pozbawienia wolności^[1]. Do 1945 przebywała w obozie w Karagandzie. Zrehabilitowana 11 lutego 1956 przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR^[1].

Po przyjeździe do kraju powierzono jej funkcję naczelnika wydziału w Ministerstwie Przemysłu i Handlu (1945–1947), oraz dyrektora finansowego w Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa” (1948–1949). W 1950 przeszła do aparatu centralnego PZPR, pełniąc nieprzerwanie przez prawie 10 lat (bez około 10 m-cy) funkcję kier. Biura Sekretariatu KC (1949–1954, 1954–1955, 1955–1956), oraz po zmianie nazwy – kier. Kancelarii Sekretariatu KC (1956–1959). Należała do najbardziej zaufanych pracowników Bieruta, cieszyła się również zaufaniem kolejnych szefów partii: Ochaba i Gomułki.

Pochowana z honorami w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A23-tuje-12)^[2]. W pogrzebie uczestniczyli m. in. członkowie Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR Stefan Jędrychowski, Jerzy Morwawski, Edward Ochab i Roman Zambrowski. Przemówienia pożegnalne wygłosili Edmund Pszczółkowski i Janina Ignasiak-Minkowska^[3].

Ordery i odznaczenia

Order Sztandaru Pracy I klasy (1954)^[4]
Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1947)^[5]

Przypisy

↑ ^a ^b ^c Шварц Паулина Яковлевна (1902) [online], Открытый список [dostęp 2025-10-22] (ros.).
↑ Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze.
↑ Pogrzeb tow. Eugenii Kubowskiej, "Trybuna Ludu", nr 111, 23 kwietnia 1959, s. 2.
↑ Maria Meglicka: Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego. T. 3. Warszawa: Muzeum Niepodległości w Warszawie, 1992, s. 514–515. ISBN 83-900412-7-8.
↑ M.P. z 1947 r. Nr 125, poz. 785 „za zasługi położone w dziele odbudowy i uruchomienia przemysłu”.

Bibliografia

Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990, Instytut Studiów Politycznych PAN Warszawa 2000, 166 s., ISBN 83-88490-03-6.
Biogram IPN.

[:0-1] Шварц Паулина Яковлевна (1902) [online], Открытый список [dostęp 2025-10-22] (ros.).

[2] Wyszukiwarka cmentarna – warszawskie cmentarze.

[3] Pogrzeb tow. Eugenii Kubowskiej, "Trybuna Ludu", nr 111, 23 kwietnia 1959, s. 2.

[4] Maria Meglicka: Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego. T. 3. Warszawa: Muzeum Niepodległości w Warszawie, 1992, s. 514–515. ISBN 83-900412-7-8.

[5] M.P. z 1947 r. Nr 125, poz. 785 „za zasługi położone w dziele odbudowy i uruchomienia przemysłu”.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]