Lemuria szarogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Eulemur cinereiceps)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lemuria szarogłowa
Eulemur cinereiceps[1]
Grandidier & Milne-Edwards, 1890
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd lemurowate
Rodzina lemurowate
Rodzaj lemuria
Gatunek lemuria szarogłowa
Synonimy
  • Lemur albocollaris Rumpler, 1975[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania gatunku

Lemuria szarogłowa[4] (Eulemur cinereiceps) – gatunek średniej wielkości ssaka naczelnego z rodziny lemurowatych (Lemuridae). Przed rewizją taksonomiczną z 2008 znany był jako Eulemur albocollaris[2]. Zamieszkuje południowy wschód Madagaskaru[3]. W 2005 dzięki obrazom satelitarnym ustalono, że pozostaje mu 700 km² siedliska w jego zasięgu występowania[5]. Znaczne zagrożenie stanowi dla niego utrata siedliska naturalnego. Gatunek zaliczono nawet do 25 najbardziej zagrożonych naczelnych świata w latach 2006–2008[6]. International Union for Conservation of Nature (IUCN) przyznało mu status gatunku zagrożonego wyginięciem, uzasadniając to bardzo ograniczonym zasięgiem występowania[3], dalej należy do 25 najbardziej zagrożonych naczelnych świata[7].

Zwierzę występuje jedynie na południowym wschodzie Madagaskaru, od rzeki Manampatrana na południe do rzeki Mananara[5][8].

Zmiany w taksonomi[edytuj]

Współcześnie pojawiły się dane genetyczne i morfologiczne, które zasugerowały zmianę nazwy. Wcześniej zwano go E. albocollaris, która to nawa okazała się młodszym synonimem E. cinereiceps[3]. W efekcie przywrócono nazwę naukową Eulemur cinereiceps, która zastąpiła E. albocollaris. W języku angielskim analogiczna zmiana objęła także nazwy zwyczajowe[2][9].

Dawniej gatunek ten uznawano za podgatunek Eulemur fulvus, zanim podniesiono go do rangi osobnego gatunku w 2001. Jednak badania genetyczne i terenowe cały czas wspierają starszy pogląd statusu podgatunku[5].

Przypisy

  1. Eulemur cinereiceps, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Mittermeier, R., Ganzhorn, J., Konstant, W., Glander, K., Tattersall, I., Groves, C., Rylands, A., Hapke, A., Ratsimbazafy, J., Mayor, M., Louis, E., Rumpler, Y., Schwitzer, C. & Rasoloarison, R.. Lemur Diversity in Madagascar. „International Journal of Primatology”. 29 (6), s. 1607–1656, 10-2008. DOI: 10.1007/s10764-008-9317-y (ang.). 
  3. a b c d Andriaholinirina, N., Baden, A., Blanco, M., Chikhi, L., Cooke, A., Davies, N., Dolch, R., Donati, G., Ganzhorn, J., Golden, C., Groeneveld, L.F., Hapke, A., Irwin, M., Johnson, S., Kappeler, P., King, T., Lewis, R., Louis, E.E., Markolf, M., Mass, V., Mittermeier, R.A., Nichols, R., Patel, E., Rabarivola, C.J., Raharivololona, B., Rajaobelina, S., Rakotoarisoa, G., Rakotomanga, B., Rakotonanahary, J., Rakotondrainibe, H., Rakotondratsimba, G., Rakotondratsimba, M., Rakotonirina, L., Ralainasolo, F.B., Ralison, J., Ramahaleo, T., Ranaivoarisoa, J.F., Randrianahaleo, S.I., Randrianambinina, B., Randrianarimanana, L., Randrianasolo, H., Randriatahina, G., Rasamimananana, H., Rasolofoharivelo, T., Rasoloharijaona, S., Ratelolahy, F., Ratsimbazafy, J., Ratsimbazafy, N., Razafindraibe, H., Razafindramanana, J., Rowe, N., Salmona, J., Seiler, M., Volampeno, S., Wright, P., Youssouf, J., Zaonarivelo, J. & Zaramody, A. 2008. Eulemur cinereiceps. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-06-06]
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 30. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol.)
  5. a b c Lemurs of Madagascar. Wyd. 2. Conservation International, 2006, s. 251 & 280. ISBN 1-881173-88-7.
  6. Mittermeier, R., Ratsimbazafy, J., Rylands, A. B., Williamson, L., Oates, J. F., Mbora, D., Ganzhorn, J. U., Rodríguez-Luna, E., Palacios, E., Heymann, E. W., Kierulff, M. C. M., Yongcheng, L., Supriatna, J., Roos, C., Walker, S., & Aguiar, J. M.. Primates in Peril: The World’s 25 Most Endangered Primates, 2006–2008. „Primate Conservation”. 22, 2007 (ang.). 
  7. Russell A. Mittermeier, Janette Wallis, Anthony B. Rylands, Jörg U. Ganzhorn, John F. Oates, Elizabeth A. Williamson, Erwin Palacios, Eckhard W. Heymann, M. Cecília M. Kierulff, Long Yongcheng, Jatna Supriatna, Christian Roos, Sally Walker, Liliana Cortés-Ortiz, and Christoph Schwitzer. Primates in Peril: The World's 25 Most Endangered Primates 2008–2010. , s. 1–92, 2009. Arlington, VA.: IUCN/SSC Primate Specialist Group (PSG), International Primatological Society (IPS), and Conservation International (CI). 
  8. Garbutt: Mammals of Madagascar, A Complete Guide. A&C Black Publishers, 2007, s. 163–4. ISBN 978-0-300-12550-4.
  9. Johnson, S. E., Lei, R., Martins, S. K., Irwin, M. T., & Louis, E. E.. Does Eulemur cinereiceps Exist? Preliminary Evidence From Genetics and Ground Surveys in Southeastern Madagascar. , s. 372–385, 2008. DOI: 10.1002/ajp.20501. PMID: 18027864.