Fabula rasa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fabula rasa
Autor Edward Stachura
Typ utworu szkic literacki
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Olsztyn
Język polski
Data wydania 1979
Wydawca Pojezierze

Fabula rasa: (rzecz o egoizmie)szkic literacki Edwarda Stachury wydany w 1979 w Olsztynie przez wydawnictwo „Pojezierze”.

Fabula rasa zredagowana została w latach 1978–1979, podczas rozwoju choroby psychicznej poety, kiedy występowały u niego symptomy maniakalne[1]. Notatki do książki autor pisał od 1966[2]. Dzieło to powstało przed tragicznym wypadkiem, który był wynikiem pierwszej próby samobójczej, gdy Stachura stracił cztery palce prawej ręki.

Analiza utworu wskazuje na występowanie u autora stanu manii. Narrator stawia się w pozycji nauczyciela z omniscjencją, który jest w stanie, w patetyczny sposób odpowiadać nawet na najbardziej skomplikowane pytania (np. jak powstał świat?). Elementy te dają wrażenie urojenia wielkościowego. Odpowiedzi dawane przez narratora są pokrętne, zagmatwane i mają luźną konstrukcję logiczną, miejscami przypominają schizofazję, czyli tzw. sałatę słowną[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jan Jędrzejczyk, Choroba afektywna dwubiegunowa i jej związki z twórczością, w: Nowiny Psychologiczne, PTPsych, Warszawa, 2008, s.55, ISSN 0867-7980
  2. Edward Stachura, "Dzienniki. Zeszyty podróżne 1". Wybór i opracowanie: Dariusz Pachocki, Iskry, Warszawa 2010

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]