Figówka czerwonobroda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Figówka czerwonobroda
Psittaculirostris edwardsii[1]
(Oustalet, 1885)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Loriini
Rodzaj Psittaculirostris
Gatunek figówka czerwonobroda
Synonimy
  • Cyclopsittacus Edwardsii Oustalet, 1885[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Psittaculirostris edwardsii

Figówka czerwonobroda[4] (Psittaculirostris edwardsii) – gatunek małego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Jest spotykana w wilgotnych lasach w północno-środkowej i północno-wschodniej Nowej Gwinei. Dorosłe samce są zwykle zielone z czerwoną piersią i policzkami, żółtymi piórami na uszach i żółtawym czubkiem głowy.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Figówka czerwonobroda została pierwszy raz opisana przez francuskiego zoologa Émile Oustaleta w 1885 i nazwana na cześć francuskiego naturalisty Alphonse Milne-Edwardsa[5]. Jest jednym z trzech gatunków w rodzaju Psittaculirostris[4][6]. Nie wyróżnia się podgatunków[2][6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Mała papuga o krępej budowie ciała z krótkim ogonem, mierząca 18 cm długości. Dorosły samiec ma jasnozielone skrzydła, grzbiet i ogon. Pióra na policzkach i pokrywy uszne są długie i wąskie, co nadaje twarzy kryziasty wygląd. Pióra na policzkach są czerwone, natomiast pokrywy uszne złoto-żółte. Gardło i pierś są czerwone z ciemnym niebiesko-czarnym pasmem powyżej piersi. Dziób jest ciemny, szaro-czarny, oczy (tęczówki) czerwone. Stopy są ciemne, szare. Dorosłe samice są podobne do samców, jednak mają szersze niebiesko-czarne pasmo na zielono-żółtej piersi. Młode ptaki są podobne do samic[7][8].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania figówki czerwonobrodej jest ograniczony do północno-środkowej i północno-wschodniej Nowej Gwinei[2], gdzie jest znajdowana od Zatoki Yos Sudarso i miasta Vanimo po Zatokę Huona na wschodzie. Jej siedlisko to nizinne wilgotne lasy i obszary po wykarczowanych lasach[7][8].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Ptaki żyją pojedynczo lub w parach, pomimo że mogą zbierać się w grupy do 35 osobników na drzewach owocowych[8]. Ich zielone upierzenie czyni je trudnymi do zauważenia na drzewie wśród bujnych liści. Zaobserwowano, że czasem żywią się razem z figówkami zmiennymi, ptakami z rodzaju Ptilinopus, miodojadami oraz szpakami[7]. Ich pożywienie stanowią głównie owoce, w tym figi. Gnieżdżą się w małych wgłębieniach, wysoko w dużych drzewach, choć o tym aspekcie ich zachowania wiadomo niewiele[7].

Wydaje wysokie odgłosy, takie jak screett lub zseet[7], oraz krótkie, ostre ks, opisywane jako odgłos monety rzucanej na beton[9][8].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje figówkę czerwonobrodą za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Psittaculirostris edwardsii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Edwards's Fig-parrot (Psittaculirostris edwardsii) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2020-09-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)].
  3. a b Psittaculirostris edwardsii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Loriini Selby, 1836 (Wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-09-29].
  5. James A. Jobling: The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Londyn: Christopher Helm, 2010, s. 143. ISBN 978-1-4081-3326-2. [dostęp 2020-09-29].
  6. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-09-29].
  7. a b c d e Forshaw, Joseph M. i Cooper, William T.: Parrots of the World. Wyd. 2. Melbourne: Landsdowne Editions, 1978, s. 166. ISBN 0-7018-0690-7.
  8. a b c d Volume 1: Non-passerines. W: Brian J. Coates: The Birds of Papua New Guinea. Alderley, Qld: Dove, 1985, s. 329–330. ISBN 0-9590257-0-7.
  9. Diamond JM: Avifauna of the Eastern Highlands of New Guinea. Cambridge, Mass: Nutall Ornithological Club, 1972, s. 1–438, seria: Publications of the Nuttall Ornithological Club 12.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]