Filip (syn Machatasa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Filip rządził północnymi ziemiami Indii (dolny bieg rzek Indus i Akesines).

Filip (gr.: Φιλιππoς, Philippos) (zm. 325 p.n.e.) – książę Elimei, satrapa ziemi indyjskiej od 327 p.n.e. do swej śmierci. Syn Machatasa z Elimei, brat Harpalosa, skarbnika króla macedońskiego Aleksandra III Wielkiego, ojciec Antygona Jednookiego, wodza macedońskiego, króla Azji i założyciela dynastii Antygonidów oraz Demetriusza.

Po raz pierwszy pojawił się w kampanii przeciw Aspazjom r. 327 p.n.e., prowadząc batalion lekkiej piechoty pod rozkazem Ptolemeusza, syna Lagosa. Otrzymał niedawno utworzoną satrapię Indii wokół miasta Taksila. Gdy zmarł Nikanor, jego prowincja została rozszerzona o Gandharę, w której przywracał porządek z pomocą Tyriespisa, satrapy Parapamisadów. Gdy macedońskie podboje nadal trwały, otrzymał dodatkowe terytorium między rzekami Akesines i Indus na południe aż do ich połączenia się, regiony, które miał sam podbić. Kiedy Alexander ruszył się na południe ku Sogdianie i królestwu Musikanosa (ze stolicą w Alor), Filip pozostał w powiększonej satrapii wraz z wszystkimi Trakami (przypuszczalnie pod rozkazami Eudemosa) i częścią piechoty, wystarczającą do obrony kraju. Aleksander Macedoński rozkazał założyć miasto Aleksandria przy złączeniu się obu rzek oraz zbudować schronisko dla statków. W r. 325 p.n.e. Filip został zdradzony i zamordowany przez żołnierzy najemnych. Straż macedońska satrapy jednych morderców zabiła od razu, a innych po ich schwytaniu. Aleksander, gdy miał zamiar maszerować z Gedrozji do Karmanii, dowiedział się o śmierci Filipa. Postanowił wysłał list do Eudemosa i Taksilesa, by zaopiekowali się osieroconą satrapią. Później król wyznaczył tego pierwszego, wodza Traków, na nowego satrapę (różne wersje imienia: Eudemos według Arriana, Eudamos według Diodora Sycylijskiego lub Eudaimon według Kwintusa Kurcjusza Rufusa).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Flawiusz Arrian, Wyprawa Aleksandra Wielkiego (V 8, VI 2, 14-15, 27), przekł. H. Gesztoft-Gasztold, wstęp J. Wolski, Ossolineum & De Agostini, Wrocław 2004, s. 222, 257, 275-276, 294, ISBN 83-04-04679-2.
  2. Kwintus Kurcjusz Rufus, Historia Aleksandra Wielkiego (X 3), przekł. pod red. L. Winniczuk, PWN, Warszawa 1976, s. 351.
  3. Heckel W., Who’s Who in the Age of Alexander the Great. Prosopography of Alexander’s Empire, Blackwell Publishing 2006, s. 212-213, ISBN 978-1-4051-1210-9.