Fiołek labradorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiołek labradorski
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd malpigiowce
Rodzina fiołkowate
Rodzaj fiołek
Gatunek fiołek labradorski
Nazwa systematyczna
Viola labradorica Schrank
Denkschr. Königl.-Baier. Bot. Ges. Regensburg 1(2):12. 1818
Synonimy

Viola conspersa Rchb.

Kwiat

Fiołek labradorski (Viola labradorica Schrank) – gatunek rośliny z rodziny fiołkowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie występuje od Florydy aż po daleką północ, rośnie również na Grenlandii[2]. Jest uprawiany w wielu krajach jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Tworzy niskie kępy o wysokości do 7 cm. Pod ziemią posiada częściowo zdrewniałe kłącze otoczone zeschłymi przylistkami. Posiada liście odziomkowe oraz łodygowe. Wszystkie są sercowate lub okrągłe i lekko piłkowane, na górnej stronie lekko owłosione krótkimi, sztywnymi włoskami[3]. Zarówno liście, jak i ich ogonki i łodyga są zwykle fioletowo nabiegłe[4]. Kwiaty nieduże o fioletowej barwie, u kultywarów mogą być w różnych odcieniach niebieskiego koloru, a np. `Purpurea` ma kwiaty różowe. Dolny płatek zakończony jest krótką, 3-mm długości ostrogą o barwie od białej do różowej[3]. Owocem jest torebka zawierająca liczne, czarne i lśniące nasiona.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Pokrywa się kwiatami od kwietnia do czerwca. Kwiaty zapylane są przez owady, nasiona zawierają elajosom i rozsiewane są głównie przez mrówki. W uprawie ogrodowej jest jednak rośliną krótkowieczną i należy go co jakiś czas odnawiać[3].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nadaje się na rabaty i otoczki rabat. Dobrze komponuje się z roślinami skalnymi i bylinami o srebrzystych liściach. Preferuje stanowiska zacienione. Nie ma wymagań co do gleby, dobrze rośnie zarówno na lekkich, przepuszczalnych i suchych glebach jak i na glebach podmokłych[3]. Rozrasta się poprzez kłącza i jest rośliną dość ekspansywną[4]. Podobnie, jak i inne fiołki rozmnaża się go przez nasiona, które dość dobrze zachowują cechy rośliny rodzicielskiej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-11-30].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
  3. a b c d Biologia U.W. Świat kwiatów. [dostęp 2010-01-23].
  4. a b c Lance Hattat: 1000 roślin ogrodowych od A do Z. 1998. ISBN 978-1-4054-7958-5.