Frances Tiafoe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frances Tiafoe
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1998
Hyattsville
Wzrost 188 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2015
Zakończenie kariery aktywny
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 29 (11 lutego 2019)
Australian Open QF (2019)
Roland Garros 1R (2015, 2017, 2018)
Wimbledon 3R (2018)
US Open 2R (2018-2019)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 173 (4 marca 2019)
Australian Open 1R (2018)
Roland Garros 1R (2017, 2018)
Wimbledon 1R (2017, 2018)
US Open 2R (2014)

Frances Tiafoe (ur. 20 stycznia 1998 w Hyattsville) – amerykański tenisista.

Jego rodzice pochodzą z Sierra Leone.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W 2012 rozpoczął karierę juniorską. Na koniec 2013, jako najmłodszy tenisista w historii, triumfował w Orange Bowl, pokonując w finale Stefana Kozlova 7:6(3), 0:6, 6:3. W swoim ostatnim starcie w gronie juniorów osiągnął półfinał gry pojedynczej podczas US Open 2014.

W czerwcu 2013 zagrał w swoim pierwszym turnieju w gronie seniorów. W lipcu 2014, dzięki otrzymaniu dzikiej karty, wystąpił w kwalifikacjach turnieju Atlanta Open oraz w drabince głównej Citi Open w Waszyngtonie. Podczas US Open 2014 wystąpił w turnieju kwalifikacyjnym w singlu oraz w drabince głównej debla, odnotowując w niej drugą rundę. W maju 2015 osiągnął pierwszą rundę wielkoszlemowego French Open, przegrywając w 1 meczu z Martinem Kližaem 2:6, 4:6, 1:6. Kilka miesięcy później wystąpił w pierwszej rundzie US Open, ulegając w nim Viktorowi Troickiemu 5:7, 4:6, 3:6.

W 2016 wygrał dwa turnieje rangi ATP Challenger Tour w grze pojedynczej. W kwietniu 2017 został finalistą gry podwójnej zawodów rangi ATP World Tour w Houston partnerując Dustinowi Brownowi. W sezonie 2017 dwukrotnie triumfował również w cyklu ATP Challenger Tour.

Pod koniec lutego 2018 Tiafoe zagrał z dziką kartą w turnieju ATP World Tour w Delray Beach, gdzie wygrał premierowy tytuł w zawodach tej rangi. Wyeliminował m.in. w drugiej rundzie Juana Martína del Potra po trzysetowym meczu, a w finale wynikiem 6:1, 6:4 Petera Gojowczyka[1].

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 29. miejscu (11 lutego 2019), natomiast w zestawieniu deblistów na 173. pozycji (4 marca 2019).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 25 lutego 2018 Delray Beach Twarda Niemcy Peter Gojowczyk 6:1, 6:4
Finalista 1. 6 maja 2018 Estoril Ceglana Portugalia João Sousa 4:6, 4:6

Gra podwójna (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 16 kwietnia 2017 Houston Ceglana Niemcy Dustin Brown Chile Julio Peralta
Argentyna Horacio Zeballos
6:4, 5:7, 6–10

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wirtualna Polska Media, ATP Delray Beach: Frances Tiafoe pierwszym mistrzem nowej amerykańskiej generacji - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 25 lutego 2018 [dostęp 2018-02-26] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]