Franciszek Bąk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Bąk
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 11 października 1912
Czelatyce
Data śmierci 12 grudnia 1990
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Jednostki 7 pułk piechoty
15 Terytorialna Dywizja Piechoty
5 Saska Dywizja Piechoty
Powszechna Organizacja „Służba Polsce”
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
pomocnik szefa sztabu
szef sztabu dywizji
dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1943–1989)

Franciszek Bąk (ur. 11 października 1912 w Czelatycach pow. Jarosławski, zm. 12 grudnia 1990[1]) – podpułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pracował w okresie międzywojennym jako ślusarz. Szkołę średnią ukończył w 1941. W maju 1943 trafił do formującej się 1 Dywizji Piechoty. Ukończył w ciągu trzech miesięcy szkołę podoficerską, a następnie skierowany do 1 pułku piechoty na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. Otrzymał postrzał lewej nogi i przez ponad trzy miesiące przebywał na leczeniu szpitalnym w Moskwie. Powrócił do pułku na stanowisko dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych. Ponownie ranny[2] w czasie walk o Pragę skierowany na leczenie w szpitalu w Otwocku, w którym przebywał sześć tygodni. Powrócił do pułku i już w stopniu kapitana objął stanowisko drugiego, a później pierwszego pomocnika szefa sztabu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie półroczny kurs i 3 stycznia objął obowiązki dowódcy 7 pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty. Studiował w latach 1947–1950 w Akademii Sztabu Generalnego, a po jej ukończeniu był szefem sztabu 15 Terytorialnej Dywizji Piechoty. Dowódca 5 Saskiej Dywizji Piechoty od 26 września 1951 do 26 maja 1952[3].

Po zachorowaniu na gruźlicę i dwukrotnym leczeniu sanatoryjnym w Otwocku skierowany do pełnienia służby poza wojskiem na zastępcę Komendanta Głównego Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”. Przez komisję lekarską uznany za niezdolnego do pełnienia służby wojskowej[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Traczyk, Stanisław Komar: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. Gubin: Muzeum Gubińskich Pancerniaków, 1988, s. 31-32.