7 Kołobrzeski Pułk Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 7 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 7.
7 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1962
Nazwa wyróżniająca Kołobrzeski[1]
Tradycje
Kontynuacja 7 Pułk Zmechanizowany
Dowódcy
Pierwszy kpt. Włodzimierz Piotrowski
Organizacja
Numer JW 1157[2]
Dyslokacja Lublin[3]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 3 Pomorska Dywizja Piechoty[3]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

7 Kołobrzeski Pułk Piechoty (7 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w Sielcach na podstawie rozkazu nr 95 dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z 27 grudnia 1943 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Wchodził w skład 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta z 1 Armii WP. Po zakończeniu działań wojennych pułk dyslokowano do m. Majdanek k. Lublina. Jego 2 batalion piechoty zakwaterowano w Puławach. W 1962 przeformowany został w 7 Kołobrzeski Pułk Zmechanizowany.

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • kpt. Włodzimierz Piotrowski (27 grudnia 1943 – 6 stycznia 1944)
  • kpt. Antoni Jabczyński (7 – 17 stycznia 1944)
  • mjr Paweł Wierchowodko (18 – 30 stycznia 1944)
  • ppłk Stanisław Russijan (31 stycznia 1944 do końca wojny)

Oficerowie:

  • ppor. Jerzy Sas Jaworski – dowódca plutonu zwiadu konnego
  • ppor. Alojzy Sroga – zastępca dowódcy 2 kompanii fizylierów ds. polit.–wych.
  • kpt. Stanisław Szulczyński – dowódca 2 batalionu[4]
  • kpt. Zygmunt Tarnawski – dowódca 1 batalionu[4]

Podoficerowie i szeregowcy:

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).

Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty. Najcięższe walki stoczył na przyczółku warecko–magnuszewskim, następnie walczył w rejonie Pragi. Na Wale Pomorskim przełamywał pozycje ryglowe pod Nadarzycami i Czaplinkiem.

 Osobny artykuł: Bitwa o Czaplinek.

W Kołobrzegu zdobył południowo–wschodnią część miasta z kościołem św. Jerzego. Odpierał atak desantu morskiego w rejonie dworca kolejowego. W czasie forsowania Odry walczył pod Gozdowicami i Wriezen. Na terenie Brandenburgii sforsował Kanał Hohenzollernów pod Borgsdorfem, walczył pod Linum i Dechtow[5].

1 armia lwp.png Wal pomorski 1945.png Forsowanie odry 1 1945.png Forsowanie odry 2 1945.png Forsowanie odry 3 1945.png
Kanal hohenzollernow 1945.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego Nr 078 z 4 maja 1945 i rozkaz ogólny Nr 0188 Dowódcy 1 Armii WP z 6 maja 1945.
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  3. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  4. a b Walki zbrojne na ziemiach polskich 1977 ↓, s. 78,.
  5. Komornicki 1965 ↓, s. 179.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945–1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939–1945 wybrane miejsca bitew walk i akcji bojowych. Warszawa: MON, 1977.