7 Kołobrzeski Pułk Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 7 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 7.
7 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  PRL
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1962
Nazwa wyróżniająca Kołobrzeski[1]
Tradycje
Kontynuacja 7 Pułk Zmechanizowany
Dowódcy
Pierwszy kpt. Włodzimierz Piotrowski
Organizacja
Numer JW 1157[2]
Dyslokacja Lublin[3]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 3 Pomorska Dywizja Piechoty[3]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

7 Kołobrzeski Pułk Piechoty (7 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w Sielcach na podstawie rozkazu nr 95 dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z 27 grudnia 1943 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Wchodził w skład 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta z 1 Armii WP. Po zakończeniu działań wojennych pułk dyslokowano do m. Majdanek k. Lublina. Jego II batalion piechoty zakwaterowano w Puławach. W 1962 przeformowany został w 7 Kołobrzeski pułk zmechanizowany.

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • kpt. Włodzimierz Piotrowski (27 grudnia 1943 – 6 stycznia 1944)
  • kpt. Antoni Jabczyński (7 – 17 stycznia 1944)
  • mjr Paweł Wierchowodko (18 – 30 stycznia 1944)
  • ppłk Stanisław Russijan (31 stycznia 1944 do końca wojny)

Oficerowie:

  • ppor. Jerzy Sas Jaworski – dowódca plutonu zwiadu konnego
  • ppor. Alojzy Sroga – zastępca dowódcy 2 kompanii fizylierów ds. polit.–wych.
  • kpt. Stanisław Szulczyński – dowódca 2 batalionu[4]
  • kpt. Zygmunt Tarnawski – dowódca 1 batalionu[4]

Podoficerowie i szeregowcy:

Odznaczeni Srebrnymi Krzyżami Orderu Virtuti Militari[5]
  1. por. Leon Bodnar
  2. ppor. Stanisław Burzak
  3. sierż. Augustyn Drapała
  4. ppor. Stanisław Duda
  5. sierż. Bronisław Kaliciński
  6. por. Sergiusz Kononkow
  7. szer. Józef Kowalski
  8. por. Cezary Kozaczyński
  9. ppor. Stanisław Latak
  10. ppor. Andrzej Litwa
  11. chor. Kazimierz Masiowski
  12. ppor. Piotr Pieńkowski
  13. sierż. Wolf Połownikow
  14. kpt. Hipolit Rudy
  15. ppłk Stanisław Russijan
  16. plut. Tadeusz Siekieta
  17. chor. Wiktor Sobolewski
  18. por. Eryk Suchanek
  19. kpt. Wilhelm Tupikowski
  20. ppor. Aleksander Urbanowski
  21. plut. Zygmunt Zieliński
  22. chor. Józef Żeromski

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).

Sprzęt:

162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty. Najcięższe walki stoczył na przyczółku warecko–magnuszewskim, następnie walczył w rejonie Pragi. Na Wale Pomorskim przełamywał pozycje ryglowe pod Nadarzycami i Czaplinkiem.

 Osobny artykuł: Bitwa o Czaplinek.

W Kołobrzegu zdobył południowo–wschodnią część miasta z kościołem św. Jerzego. Odpierał atak desantu morskiego w rejonie dworca kolejowego. W czasie forsowania Odry walczył pod Gozdowicami i Wriezen. Na terenie Brandenburgii sforsował Kanał Hohenzollernów pod Borgsdorfem, walczył pod Linum i Dechtow[6].

1 armia lwp.png Wal pomorski 1945.png Forsowanie odry 1 1945.png Forsowanie odry 2 1945.png Forsowanie odry 3 1945.png
Kanal hohenzollernow 1945.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego Nr 078 z 4 maja 1945 i rozkaz ogólny Nr 0188 Dowódcy 1 Armii WP z 6 maja 1945.
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  3. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  4. a b Walki zbrojne na ziemiach polskich 1977 ↓, s. 78,.
  5. Dziuda, Pokrzywa 1976 ↓, s. 491.
  6. Komornicki 1965 ↓, s. 179.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945–1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939–1945 wybrane miejsca bitew walk i akcji bojowych. Warszawa: MON, 1977.
  • Marcin Dziuda, Jan Pokrzywa: Siódmy kołobrzeski. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1976.