Fugazi (klub muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fugaziklub muzyczny zajmujący się rockiem alternatywnym[1] działający w Warszawie przez 11 miesięcy od 10 stycznia 1992 roku. Mieścił się w dawnym kinie WZ przy ul. Leszno 19.

Początki[edytuj]

Historia miejsca rozpoczyna się na osiedlu przy ulicy Siedmiogrodzkiej 11. W roku 1990 Waldemar Czapski założył przy osiedlowym klubie, w którym uczył plastyki, klubokawiarnię Fugazi, później przemianowaną na Fugazi Music Pub. Organizowano tam spotkania miłośników rocka progresywnego, pierwsze ogólnopolskie zloty The Doors, koncerty hardcorowe oraz wiele innych wydarzeń. Przez rok działalności zawiązała się tam grupa organizująca wszystkie przyszłe poczynania, między innymi związane z powstaniem klubu Fugazi.

Przyczyną zamknięcia Fugazi Music Pub była decyzja administracji osiedla. Postanowiono przerobić dom kultury na biuro. Waldemar Czapski wraz z przyjaciółmi Fugazi postanowili więc otworzyć nowe miejsce i tak narodziła się myśl o Klubie Fugazi. Został wynajęty pusty lokal po kinie WZ i postanowiono rozpocząć działalność klubu od 20 dni koncertów[2] opatrzonych hasłem Buduj Świątynie. 10 stycznia na otwarciu zagrały zespoły Pokolenie i Kult. Koncerty odbywały się w pustej sali kina, remont lokalu rozpoczął się dopiero w maju.

Lokal[edytuj]

Klub Fugazi mieścił się w dawnym kinie WZ. Charakterystyczny budynek kina zaprojektował Mieczysław Piprek, który równolegle projektował trzy inne wolno stojące kina: Stolica, 1 Maj i Ochota. Klub Fugazi posiadał dwie sceny. Duża sala mieściła 2000 osób, a mała 500. Znajdowała się tam również sala bilardowa oraz sklep muzyczny. Najbardziej charakterystycznymi elementami klubu Fugazi był 14 metrowy bar w kształcie gitary oraz autobus marki Jelcz, zwany potocznie ogórkiem. Autobus został zdobyty przez Jarosława Frankowskiego, następnie podzielony i umieszczony pośrodku klubu.

Działalność[edytuj]

Klub działał od stycznia do grudnia 1992 roku. Lokal był otwarty 24 godziny na dobę. Został stworzony z pasji do muzyki dlatego scena była udostępniona dla młodych kapel bez dodatkowych opłat. Każdy mógł przyjść i zagrać. Poniedziałki były dniami otwartymi. We wtorki natomiast zawsze była niespodzianka, widzowie nie wiedzieli na jaki zespół się natkną. W jeden z tych wtorków zagrał zespół Kult i wykonał wtedy, dla kilkudziesięciu zdziwionych widzów, po raz pierwszy piosenki z płyty Tata Kazika.

Istniała też możliwość spędzenia w Fugazi nocy. Wiele stałych bywalców miało tam swoje śpiwory lub spało w trumnie (element wystroju). Klub łączył kilkaset osób. Pracowali i pomagali w nim z miłości do muzyki. Często za pomoc zapłatą były wejściówki na koncerty. Zwolennicy klubu rozklejali plakaty, rozprowadzali ulotki i bilety, redagowali gazetę Fugazigaz oraz pomagali w przy pracach w Fugazi.

W ciągu niecałego roku działalności w Fugazi zagrało ponad 300 zespołów. Zorganizowana został niezliczona ilość różnego rodzaju wydarzeń, między innymi festiwal klejnotów rocka SILLMARILE. Był to trzydniowe wydarzenie zorganizowane w Hali Gwardii w Warszawie na którym wystąpiły takie zespoły jak: Dezerter, Kult, Armia, Oddział Zamknięty, Maanam, Dżem, TSA, Acid Drinkers i Ira. Festiwal odwiedziło 14 tysięcy widzów.

Klub Fugazi został zamknięty w grudniu 1992 roku z powodu grupy przestępczej, która żądała od właścicieli opłaty za ochronę.

Nazwa klubu[edytuj]

Bezpośrednią inspiracja nazwy jest płyta zespołu Marillion pod tytułem Fugazi i utwór Fugazi, który opowiada o szaleństwach i głupocie tego świata. Samo słowo fugazi zostało zaczerpnięte ze slangu żołnierzy US Army. Było używane podczas wojny w Wietnamie. Akronim zwrotów FUCKED UP, GOT AMBUSHED, ZIPPED IN. Po nieudanej akcji mówiono FUGAZI – czyli że WSZYSTKO BYŁO KOMPLETNIE SPIEPRZONE.

Ciekawostki[edytuj]

Obecnie powstaje komiks i film dokumentalny opowiadający o klubie.

W klubie Fugazi:

Zespół T.Love umieścił nazwę Klub Fugazi w tekście piosenki Nabrani.

Yach Paszkiewicz powiedział na temat klubu: Fugazi to była moja miłość – dla mnie w tych pionierskich czasach to był klub marzeń.

Przypisy

  1. Radosław Rabiański: Krakowska scena muzyczna: encyklopedia: piosenka, jazz, rock, heavy metal, muzyka alternatywna, hip-hop, muzyka klubowa.
  2. W rzeczywistości koncerty trwały 21 dni.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]