Ulica Leszno w Warszawie
| Nowolipki, Młynów | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 Ulica Leszno, widok w kierunku wschodnim | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Miejscowość | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Położenie na mapie Warszawy  | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Położenie na mapie Polski  | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego  | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 52°14′16,7″N 20°58′37,9″E/52,237972 20,977194
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ulica Leszno – ulica w warszawskiej dzielnicy Wola.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Ulica powstała w miejscu dawnego traktu z Warszawy do Błonia. Jej nazwa pochodzi od jurydyki Leszno[1] założonej 8 stycznia 1648 roku przez podskarbiego wielkiego koronnego Bogusława Leszczyńskiego ze swoim stryjem kanclerzem wielkim koronnym Janem Leszczyńskim. Ulica stanowiła oś osadniczą jurydyki[2]. Na Lesznie osiedlała się głównie ludność wyznania ewangelickiego, przybyła z Leszna[3].
Od 1897 pod nr 58 znajdowała się centrala warszawskiego pogotowia ratunkowego[4].
Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939[5]. Podczas okupacji niemieckiej nazwę ulicy zmieniono na Gerichtstraße (od znajdujących się pod nr 53/55 budynku Sądów).
W listopadzie 1940 ulica do ulicy Żelaznej znalazła się w obrębie getta warszawskiego.
W 1949 roku wschodnia i środkowa część ulicy Leszno stała się częścią Trasy W-Z i nadano jej nazwę alei Świerczewskiego[6] (współcześnie al. „Solidarności”). Historyczną nazwę zachował zachodni odcinek ulicy (od al. „Solidarności” do ul. Młynarskiej).
W latach 60. XX wieku ulicę przebudowano na dwujezdniową. Od ulicy Okopowej do Karolkowej nową jezdnię dobudowano po stronie północnej, a na dalszym odcinku – po południowej[7].
Ważniejsze obiekty
[edytuj | edytuj kod]Obiekty nieistniejące
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 160. ISBN 978-83-62189-08-3.
- ↑ Eugeniusz Szwankowski: Warszawa. Rozwój urbanistyczny i architektoniczny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1952, s. 45.
- ↑ Andrzej Kersten: Warszawa kazimierzowska 1648–1668. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971, s. 36.
- ↑ Stefan Kieniewicz: Warszawa w latach 1795–1914. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 223.
- ↑ Mieczysław Cieplewicz. Bombardowanie i ostrzeliwanie Warszawy we wrześniu 1939 r.. „Kronika Warszawy”. 4/48, s. 60, 1981.
- ↑ Stanisław Czechak: Rozwój przestrzenny dzielnicy [w:] Dzieje Woli. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 457.
- ↑ Jacek Sawicki: Kształty warszawskich ulic a kartografia [w:] Wnętrze warszawskiej ulicy. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2002, s. 213. ISBN 83-88372-19-X.