Fulmarus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fulmarus[1]
Stephens, 1826[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – fulmar południowy (F. glacialoides)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd rurkonose
Rodzina burzykowate
Rodzaj Fulmarus
Typ nomenklatoryczny

Procellaria glacialis Linnaeus, 1761

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Fulmarusrodzaj ptaka z rodziny burzykowatych (Procellariidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na Oceanie Arktycznym i Południowym oraz na Antarktydzie[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 45–50 cm, rozpiętość skrzydeł 102–120 cm; masa ciała samic 535–1020 g, samców 689–1180 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Fulmarus: stnor. nazwa Fúlmár (fúll „cuchnący”; már „mewa”) dla fulmara zwyczajnego[9].
  • Halohippus: gr. ἁλς hals, ἁλος halos „morze”; ἱππος hippos „koń”[9]. Gatunek typowy: Procellaria glacialis Linnaeus, 1761.
  • Rhantistes: gr. ῥαντης rhantēs „tryskacz”, od ῥαινω rhainō „tryskać”[9]. Gatunek typowy: Procellaria glacialis Linnaeus, 1761.
  • Wagellus: przestarzała, kornwalijska nazwa Wagel dla wydrzyka ostrosternego lub mewy siodłatej[9]. Gatunek typowy: Procellaria glacialis Linnaeus, 1761.
  • Priocella: zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Prion Lesson, 1829 (petrelek) i Procellaria Linnaeus, 1758 (burzyk)[9]. Gatunek typowy: Priocella garnotii Hombron & Jacquinot, 1844 (= Procellaria glacialoides A. Smith, 1840).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fulmarus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.F. Stephens: Fulmarus. Fulmar. W: G. Shaw: General zoology, or Systematic natural history. T. 13: Aves. Cz. 1. London: Printed for G. Kearsley, 1826, s. 233. (ang.)
  3. G.J. Billberg: Synopsis Faunae Scandinaviae. T. 1. Cz. 2: Aves. Holmiae: Ex officina typogr. Caroli Deleen, 1828, s. 192. (łac.)
  4. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 105. (niem.)
  5. G.R. Gray: A list of the genera of birds: with their synonyma an indication of the typical species of each genus. London: R. and J.E. Taylor, 1840, s. 78. (ang.)
  6. J.B. Hombron & H. Jacquinot. Remarques sur quelques points de l’anatomie et de la physiologie des Procellarides, et essai d’une nouvelle classification de ces oiseaux. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. 18, s. 357, 1844 (fr.). 
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Kagu, sunbittern, tropicbirds, loons, penguins, petrels (ang.). IOC World Bird List: Version 10.1. [dostęp 2020-05-19].
  8. C. Carboneras: Family Procellariidae (Petrels and Shearwaters). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal (red.): Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992, s. 235–236. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)
  9. a b c d e Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Procellariidae Leach, 1820 - burzykowate - Petrels & Shearwaters (Wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-19].