Fulmar zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fulmar zwyczajny
Fulmarus glacialis[1]
(Linnaeus, 1761)
Fulmar zwyczajny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd rurkonose
Rodzina burzykowate
Rodzaj Fulmarus
Gatunek fulmar zwyczajny
Podgatunki
  • F. glacialis glacialis
  • F. glacialis minor
  • F. glacialis rodgersii
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     zimowiska

     lęgowiska

Fulmar zwyczajny[3], fulmar, petrel (Fulmarus glacialis) – gatunek dużego ptaka morskiego z rodziny burzykowatych, zamieszkujący północny Atlantyk i Pacyfik, granica zasięgu wciąż przesuwa się na południe – tereny lęgowe znajdują się w Wielkiej Brytanii, a nawet na wybrzeżach Francji. W Polsce obserwowany wyjątkowo, wyłącznie na wybrzeżu Bałtyku.

Taksonomia[edytuj]

Po raz pierwszy gatunek opisał Karol Linneusz w 1761 na podstawie holotypu ze Spitsbergenu. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Procellaria glacialis[4]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza fulmara zwyczajnego w rodzaju Fulmarus. Wyróżnia 3 podgatunki[5]. Odrębność podgatunku F. g. auduboni bywała kwestionowana. Ptaki z północnej Grenlandii bywają opisywane w osobnym podgatunku F. g. minor, jednak zmienne rozmiary fulmarów zdają się mieć bardziej charakter ekokliny[4]. Epitet gatunkowy glacialis oznacza z łaciny „lodowaty”[6].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

IOC wyróżnia następujące podgatunki[5]:

W przeciągu XX wieku fulmary poszerzyły swój zasięg występowania na południe; niegdyś były to ptaki dalekiej północy[7]. W Azji południowe krańce zasięgu znajdują się w Japonii[8]. W Polsce w przeciągu ostatnich 60 lat (stan z 2016) fulmara stwierdzono sześciokrotnie; wszystkie stwierdzenia dotyczyły ptaków martwych[9]. Szóste stwierdzenie miało miejsce w 2014[10], piąte w 2007, czwarte zaś 1973[11]. Najbliższe Polski stanowiska lęgowe znajdują się na należącej do Niemiec wyspie Helgoland[6].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 45–50 cm; u podgatunku nominatywnego masa ciała samców 730–1050 g, samic 535–855 g, u F. g. auduboni masa ciała samca 689–957 g, samicy 661–760 g (auduboni); rozpiętość skrzydeł 102–112 cm[4]. Występują dwie odmiany barwne (patrz: polimorfizm), form przejściowych niemal brak. Ptaki jednej odmiany są niemal jednolicie ciemnoszare, ptaki drugiej odmiany mają jasny spód ciała, a srebrnoszare pokrywy skrzydłowe i grzbiet[7]. Dziób jest gruby, hakowato zakończony; na końcu żółtawy[9].

Rozpoznawanie
W odróżnieniu od mew, które przypominają kolorystyką upierzenia, fulmary w locie szybują na rozpoztartych skrzydłach i nie poruszają nimi[9]. Odmienna budowa dzioba widoczna jest dopiero z bliska. Ważną cechą diagnostyczną są również krawędzie skrzydeł, u mew czarne, u fulmarów szare – podobnie jak reszta skrzydła[6].

Ekologia i zachowanie[edytuj]

Pisklę
Jajo.

Fulmary gniazdują na klifach skalnych, niekiedy na płaskich obszarach do 1 km w głąb lądu. Zdarza im się również gniazdować w pobliżu ludzkich osiedli, a nawet na nadbrzeżnych budynkach[8]. W sezonie lęgowym oddalają się do 30–40 km od kolonii, poza sezonem lęgowym przebywają na otwartym morzu. Uderzenia skrzydeł są krótkie i szybkie. Głos fulmara przypomina gdakanie lub gęganie. Są to ptaki towarzyskie. Pożywienie stanowią ryby[7], kałamarnice[8], ślimaki, skorupiaki (w tym zooplankton, np. obunogi[8]), padlina i odpadki, w tym te ze statków rybackich[7].

Lęgi[edytuj]

Fulmary pojawiają się w pobliżu kolonii już w marcu i kwietniu. Samce przybywają do kolonii pierwsze. Toki odbywają się na wodzie; samce podnoszą rytmicznie ciała, uderzają skrzydłami i wydają z siebie okrzyki. Ptaki z Pacyfiku dodatkowo rozwierają dzioby ukazując jaskrawopomarańczowe gardło[7]. Okres lęgowy zaczyna się w maju, kolonie z niższych szerokości geograficznych są zajęte niemal cały rok, z wyjątkiem sierpnia–października[4]. Wysiadują je obydwa ptaki z pary zmieniając się co kilka dni[7]. Inkubacja trwa około 7 tygodni[6]. Pisklęta wykluwają się pokryte bardzo grubym puchem i podobnie jak ptaki dorosłe występują w dwóch odmianach barwnych; mogą być białe i szare (w odmianie jasnej) lub dymnoszare (w odmianie ciemnej)[6]. Młode mając 50–60 dni opuszczają gniazdo. Nie potrafią jeszcze latać, więc po zeskoczeniu ze skał pływają po morzu. Żywią się planktonem zbieranym z powierzchni wody[7]. Fulmary zaczynają rozmnażać się w wieku 5–12 lat; dożywają do 50[9] (według innego źródła dojrzałość płciową uzyskują dopiero w wieku 9 lat[6]).

Status[edytuj]

IUCN uznaje fulmara zwyczajnego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988[8]. W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[12]. W przeszłości fulmary były intensywnie odławiane na pokarm; sporadycznie dzieje się to dalej na Alasce, Grenlandii, Islandi, Svalbardzie i Wyspach Owczych. W niektórych koloniach szczególnym zagrożeniem dla fulmarów jest drapieżnictwo ze strony inwazyjnych ssaków, między innymi lisów, szczurów, myszy. Cierpią również wskutek wycieków ropy, szczególnie na północno-wschodnim Atlantyku, i przypadkowego połykania śmieci wyrzucanych do mórz. Łapią się również na takle. W 2016 populację oszacowano na 7 mln par lub 20 mln osobników[8].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Fulmarus glacialis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Fulmarus glacialis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Nazwa polska za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Procellariidae Leach, 1820 – burzykowate – Petrels, Shearwaters. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 25 kwietnia 2017].
  4. a b c d e f g Carboneras, C., Jutglar, F. & Kirwan, G.M: Northern Fulmar (Fulmarus glacialis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017. [dostęp 25 kwietnia 2017].
  5. a b Frank Gill & David Donsker: Loons, penguins, petrels. IOC World Bird List (v7.1), 8 stycznia 2017. [dostęp 25 kwietnia 2017].
  6. a b c d e f Andrzej G. Kruszewicz: Ptaki Polski. T. 1. MULTICO, 2010, s. 109–110. ISBN 9788370739454.
  7. a b c d e f g Frieder Sauer: Ptaki wodne. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 36, seria: Leksykon przyrodniczy. ISBN 83-7129-937-0.
  8. a b c d e f Northern Fulmar Fulmarus glacialis. BirdLife International. [dostęp 25 kwietnia 2017].
  9. a b c d Dominik Marchowski: Ptaki Polski. Kompletna lista 450 stwierdzonych gatunków. Wyd. 1. Warszawa: SBM, 2015, s. 192. ISBN 9788378459835.
  10. Komisja Faunistyczna. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2014. „Ornis Polonica”. 56, s. 99–136, 2015. 
  11. Komisja Faunistyczna. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2007. „Notatki Ornitologiczne”. 49, s. 81–115, 2008. 
  12. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2014 poz. 1348).

Linki zewnętrzne[edytuj]