Głóg ostrogowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Głóg ostrogowy
Crataegus crus galli 4.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj głóg
Gatunek głóg ostrogowy
Nazwa systematyczna
Crataegus crus-galli L.
Sp. pl. 1:476. 1753
Synonimy

Crataegus regalis Beadle,
Crataegus salicifolia Medik[2].

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój

Głóg ostrogowy (Crataegus crus-galli L.) – gatunek rośliny z rodziny różowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej[2]. W Polsce jest czasami sadzony.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew lub drzewo o wysokości do 10 m. Na pędach posiada ostre ciernie. Są one dość rzadkie, ale bardzo duże (5-10 cm) i silne.
Pędy
Pokryte są cierniami przypominającymi ostrogę kogutów i od kształtu tych cierni pochodzi gatunkowa nazwa rośliny
Liście
Ciemnozielone, odwrotnie jajowate, grubo piłkowane, skórzaste. Mają długość 2-8 cm, ich nasada zwęża się klinowato w ogonek. Przylistki wcześnie opadają. Jesienią liście przebarwiają się na pomarańczowo lub żółto.
Kwiaty
Duże, białe, zebrane w płaskie baldachogrona. Mają 5-działkowy kielich zrośnięty z zalążnią, 5 płatków korony, 1 słupek i liczne pręciki. Kwitnie od maja do czerwca.
Owoce
Czerwone, matowe, pozostają na gałązkach po opadnięciu liści. Mają średnicę ok. 1 cm.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna: stosowany jest na żywopłoty. Są praktycznie nie do pokonania przez ludzi i zwierzęta. Czasami sadzony w parkach.
  • Uprawa: Uprawiany jest z nasion. Zbiera się je z drzew od sierpnia do listopada. W 1 g znajduje się 15 nasion, a ich siła kiełkowania wynosi 60%. Nasiona wymagają stratyfikacji[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-02].
  3. Zygmunt Terpiński: Szkółkarstwo ozdobne. Warszawa: PWRiL, 1984. ISBN 83-09-00777-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  3. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.