Główna Biblioteka Komunikacyjna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Ilustracja
Gmach Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, w którym mieści się Główna Biblioteka Komunikacyjna
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Tytusa Chałubińskiego 4/6
00-928 Warszawa
Dyrektor Barbara Dybicz
Data założenia 1919
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Główna Biblioteka Komunikacyjna
Ziemia52°13′28,978″N 21°00′15,080″E/52,224716 21,004189
Strona internetowa

Główna Biblioteka Komunikacyjna – instytucja biblioteczna podległa Ministerstwu Infrastruktury i Budownictwa utworzona decyzją Ministerstwa Kolei Żelaznych w 1919 jako ośrodek gromadzący literaturę i akty prawne z zakresu komunikacji (transport, łączność).

Biblioteka mieści się w gmachu ministerstwa przy ul. Tytusa Chałubińskiego 4/6. Działa na rzecz ministerstwa i jednocześnie jako publiczna biblioteka naukowa stanowi ogniwo krajowej sieci bibliotecznej i informacyjnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1919 Ministerstwo Kolei Żelaznych podjęło decyzję o utworzeniu w Warszawie biblioteki naukowej dla tego resortu, gromadzącej od tego momentu krajową i zagraniczną literaturę z zakresu prawnej, ekonomicznej i technicznej problematyki kolejnictwa[potrzebny przypis].

Zbiory do organizowanej biblioteki pochodziły z częściowo zachowanych księgozbiorów byłego Zarządu Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, byłego Zarządu Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej oraz istniejącej w czasie I wojny światowej niemieckiej Dyrekcji Kolejowej w Warszawie. Były to materiały w językach polskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim. Do biblioteki zaczęły napływać również archiwalia. Leopold Kronenberg przekazał jej ponad 80 tomów protokółów z posiedzeń rad zarządzających drogami żelaznymi Warszawsko-Wiedeńską, Nadwiślańską i Terespolską. W bibliotece znalazły się plany, mapy i rysunki o dużej wartości historycznej, m.in. projekty regulacji rzek z okresu Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego[potrzebny przypis].

W 1932, z chwilą powstania Ministerstwa Komunikacji, które przejęło również funkcje dotychczasowego Ministerstwa Kolei Żelaznych, zadania i profil biblioteki uległy zasadniczej zmianie. Biblioteka stała się centralnym ośrodkiem gromadzenia i upowszechniania piśmiennictwa fachowego, obejmującego wszystkie działy komunikacji kolejowej, drogowej, wodnej i lotnictwa cywilnego. W 1935 biblioteka rozpoczęła opracowywanie i wydawanie "Komunikatów", zawierających przegląd ważniejszych artykułów publikowanych w czasopismach zagranicznych. Data ta uznawana jest za datę początku służby informacji naukowej w resorcie transportu[potrzebny przypis]. Co miesiąc biblioteka publikowała "Wykaz ważniejszych przybytków" i raz w roku "Wykaz czasopism otrzymywanych przez prenumeratę, wymianę i dary". Działalność biblioteki przerwała wojna.

W czerwcu 1945 biblioteka wznowiła działalność[potrzebny przypis]. W 1950 zostaje utworzona w jednostkach resortu komunikacji sieć bibliotek fachowych, która w 1961 zostaje przekształcona w sieć ośrodków informacji technicznej i ekonomicznej. Sieć stanowiły Resortowy Ośrodek Informacji Technicznej i Ekonomicznej Komunikacji, obejmujący Główną Bibliotekę Komunikacyjną, branżowe ośrodki informacji zlokalizowane w resortowych instytutach naukowo-badawczych, ośrodki okręgowe i zakładowe w przedsiębiorstwach.

W 1968 Główna Biblioteka Komunikacyjna uzyskała status biblioteki naukowej.

Udostępnianie zbiorów[edytuj | edytuj kod]

Udostępnianie zbiorów odbywa się w czytelni jak i wypożyczalni z której mogą korzystać pracownicy resortu jak i instytucje.

Informatorium[edytuj | edytuj kod]

Czytelnicy mają możliwość skorzystania również z informatorium na które składa się:

  • informacja biblioteczna
  • informacja bibliograficzna bieżąca i retrospektywna
  • udostępnianie na miejscu bazy danych KOM
  • wykonywanie zestawień bibliograficznych i dokumentacyjnych na zamówienie.

Dział udziela informacji katalogowych, bibliograficznych i faktograficznych na podstawie katalogów głównych księgozbioru własnego Biblioteki, kartotek oraz dostępnych na miejscu baz danych. Informacje udzielane są bezpośrednio, telefonicznie i pisemnie.

Regulamin wypożyczalni[edytuj | edytuj kod]

  • Jednorazowo można wypożyczyć trzy książki na okres miesiąca.
  • Czasopisma udostępniane są wyłącznie w czytelni.
  • Wydawnictwa do 1945 nie są wypożyczane - udostępniane są wyłącznie na miejscu w czytelni.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]