Ministerstwo Infrastruktury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ministerstwo Infrastruktury
Ilustracja
Kompleks budynków ministerstwa
Państwo  Polska
Data utworzenia 2001, 2007, 2018
Adres
ul. Chałubińskiego 4/6
00-928 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ministerstwo Infrastruktury
Ministerstwo Infrastruktury
Ziemia52°13′25,741″N 21°00′18,389″E/52,223817 21,005108

Ministerstwo Infrastruktury – polski urząd administracji rządowej obsługujący ministra właściwego do spraw dwóch działów administracji rządowej: transport i łączność[1][2]. Ministerstwo zostało utworzone w 2018, we wcześniejszym okresie resort ten podlegał wielokrotnym reorganizacjom, urząd o tej samej nazwie istniał również w latach 2001–2005 oraz w latach 2007–2011.

Utworzenie ministerstwa[edytuj | edytuj kod]

Utworzenie Ministerstwa Infrastruktury poprzedziło powołanie 9 stycznia 2018 Ministra Infrastruktury kierującego trzema działami administracji rządowej: transport, łączność, a także budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo[1]. Początkowo obsługę ministra zapewniało dotychczasowe Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa, do przekształcenia tego urzędu w Ministerstwo Infrastruktury doszło po wydaniu rozporządzenia Rady Ministrów z 23 stycznia 2018 (z mocą obowiązującą od dnia poprzedniego)[3]. W nowym resorcie pozostawiono sprawy związane transportem i łącznością, natomiast sprawy budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa przekazano do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju[4].

Kierownictwo[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Adamczyk (PiS) – minister infrastruktury od 9 stycznia 2018[5]
  • Mikołaj Wild – sekretarz stanu od 1 lutego 2018[6][7] oraz pełnomocnik Rządu ds. Centralnego Portu Komunikacyjnego RP od 9 maja 2017
  • Andrzej Bittel – podsekretarz stanu ds. transportu kolejowego i realizacji inwestycji na kolei od 20 września 2016[8]
  • Marek Chodkiewicz – podsekretarz stanu ds. dróg, transportu drogowego i transportu lotniczego od 4 października 2017
  • Małgorzata Kuźma – dyrektor generalny od 1 lutego 2016

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

W skład ministerstwa wchodzi Gabinet Polityczny Ministra oraz następujące komórki organizacyjne[9]:

  • Departament Budżetu
  • Departament Dróg Publicznych
  • Departament Kolejnictwa
  • Departament Kontroli
  • Departament Lotnictwa
  • Departament Poczty
  • Departament Prawny
  • Departament Strategii Transportu
  • Departament Transportu Drogowego
  • Departament Współpracy Międzynarodowej
  • Biuro Administracyjno-Finansowe
  • Biuro Dyrektora Generalnego
  • Biuro Ministra
  • Biuro Pełnomocnika Rządu do spraw Centralnego Portu Komunikacyjnego dla Rzeczypospolitej Polskiej
  • Biuro Zarządzania Kryzysowego
  • Sekretariat Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego

Organy podległe ministrowi lub przez niego nadzorowane[1][2]:

Jednostki organizacyjne podległe ministrowi lub przez niego nadzorowane[10]:

Historia ministerstwa[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy urząd o nazwie Ministerstwo Infrastruktury utworzony został na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 20 października 2001[11]. Struktura przejęła całość kompetencji dotychczasowego Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej (związanych z obsługą działów wymienionych w jego nazwie), ponadto do nowego ministerstwa włączono komórki Ministerstwa Gospodarki (odpowiedzialne za sprawy działu łączność), a także komórki zlikwidowanego Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (zajmujące się działem architektura i budownictwo oraz działem gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, w styczniu 2002 połączonych w jeden dział pod nazwą budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa).

Ministerstwo Infrastruktury funkcjonowało w rządzie Leszka Millera oraz w pierwszym i drugim rządzie Marka Belki. Po powołaniu rządu Kazimierza Marcinkiewicza jego miejsce zajęło Ministerstwo Transportu i Budownictwa utworzone rozporządzeniem Rady Ministrów z 31 października 2005[12]. Przekształcenie to było związane jedynie ze zmianą nazwy urzędu ministra oraz obsługującego go ministerstwa, zakres działania pozostał bez zmian. Do rozdzielenia kompetencji doszło dopiero po wydaniu rozporządzeń Rady Ministrów z 5 maja 2006 powołujących w miejsce istniejącej struktury Ministerstwo Transportu (transport i łączność)[13], Ministerstwo Budownictwa (budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa)[14] oraz Ministerstwo Gospodarki Morskiej (gospodarka morska, a od lutego 2007 również rybołówstwo)[15].

Przywrócenia Ministerstwa Infrastruktury oraz likwidacji trzech dotychczasowych resortów dokonano po rozpoczęciu działalności pierwszego rządu Donalda Tuska. Urząd został utworzony rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 listopada 2007[16] i ponownie objął sprawy związane z budownictwem, gospodarką przestrzenną i mieszkaniową, gospodarką morską, łącznością i transportem (dział rybołówstwo został wtedy przekazany do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi). Ministerstwo funkcjonowało w niezmienionym kształcie przez kolejne 4 lata, w drugim rządzie Donalda Tuska zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 listopada 2011[17] jego miejsce zajęło Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dział łączność znalazł się wówczas w nowo utworzonym Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji). Od listopada 2013 (po połączeniu z Ministerstwem Rozwoju Regionalnego) resort nosił nazwę Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju, a od grudnia 2015 (po wydzieleniu gospodarki morskiej i rozwoju regionalnego do innych urzędów) działał jako Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa.

Chronologia nazw ministerstwa[edytuj | edytuj kod]

Resort, którego główną kompetencją był transport, funkcjonował od 1918 pod następującymi nazwami:

Ministrowie[edytuj | edytuj kod]

Minister Kolei Żelaznych:

Minister Kolei:

Minister Komunikacji:

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Kierownik Resortu Komunikacji, Poczt i Telegrafu:

 Osobny artykuł: Ministerstwo Łączności.

Minister Komunikacji:

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Minister Kolei:

Minister Transportu Drogowego i Lotniczego:

Minister Komunikacji:

 Osobny artykuł: Ministerstwo Komunikacji.

Minister Transportu, Żeglugi i Łączności:

 Osobny artykuł: Ministerstwo Łączności.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej:

Minister Infrastruktury:

Minister Transportu i Budownictwa:

Minister Transportu:

Minister Infrastruktury:

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej:

Minister Infrastruktury i Rozwoju:

Minister Infrastruktury i Budownictwa:

Minister Infrastruktury:

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza siedziba Ministerstwa Komunikacji przy ul. Nowy Świat 14
Nowe budynki przy ul. Chałubińskiego 4/6 zaprojektowane przez Bohdana Pniewskiego

W latach 1918-1931 siedzibą resortu komunikacji był wybudowany w 1827 budynek mieszczący się na rogu ul. Nowy Świat 14 i al. 3 Maja (obecnie Al. Jerozolimskie), w którym wcześniej – po powstaniu listopadowym – zlokalizowana była Izba Obrachunkowa, a następnie w okresie I wojny światowej (1915-1918) niemiecka Kolej Przewozów Wojskowych, Dyrekcja Generalna Warszawa (Militäreisenbahn – Generaldirektion Warschau). W latach 1947-1951 w tym miejscu powstała siedziba KC PZPR, nazywana też Domem Partii lub Białym Domem, obecnie Centrum Bankowo-Finansowe.

W 1932 w większości, w dotychczasowym miejscu pozostało do 1939 szereg komórek organizacyjnych resortu, przeniesiono się do wybudowanego w latach 1929-1931 dla Ministerstwa Robót Publicznych gmachu według projektu Rudolfa Świerczyńskiego przy ul. Chałubińskiego 4/6.

 Osobny artykuł: Gmach Ministerstwa Komunikacji.

Resort zmieniając niejednokrotnie swoją nazwę i kompetencje mieści się w nim do dnia dzisiejszego, z przerwą na okres II wojny światowej, w którym budynek stanowił jedno z centrum zarządzania okupacyjnej Dyrekcji Kolei Wschodnich (Ostbahn-Betriebsdirektion) (1939–1940), a następnie Dyrekcji Rejonowej Kolei Wschodnich (Ostbahn-Bezirksdirektion) (1940–1945).

W latach 1948-1950 kompleks gmachów znacznie rozbudowano według projektu Bohdana Pniewskiego. Część wysokościową można uznać za pierwszy wieżowiec wybudowany w Warszawie, jak i prawdopodobnie w całym kraju po II wojnie światowej. W latach 1951–1956 na trzynastym piętrze budynku było zainstalowanych 12 nadajników zagłuszających wybrane rozgłośnie na falach krótkich. W okresie 1945–2000 z tego budynku zarządzano też Polskimi Kolejami Państwowymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]