Głuszec czarnodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Głuszec czarnodzioby
Tetrao urogalloides[1]
Middendorf, 1853
Ilustracja
Samiec na drzewie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Tetrao
Gatunek głuszec czarnodzioby
Synonimy
  • Tetrao parvirostris Bonaparte, 1856
Podgatunki
  • T. u. urogalloides Middendorf, 1853
  • T. u. kamtschaticus Kittlitz, 1858
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Głuszec czarnodzioby, głuszec kamienny[potrzebny przypis] (Tetrao urogalloides) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki T. parvirostris[3]:

  • T. urogalloides urogalloides – północno-wschodnia Azja.
  • T. urogalloides kamtschaticusKamczatka.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na wschód od Bajkału, do Kamczatki, Sachalinu. Największa populacja występuje w Rosji około 100-120 tysięcy osobników, Mongolii i Chinach.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wyraźnie rozróżnialny od głuszca zwyczajnego (Tetrao urogallus).

Występuje dymorfizm płciowy. Samiec waży 3-4 kg. Jest trochę mniejszy od samca głuszca zwyczajnego, ubarwienie czarne z charakteryzującymi, zaokrąglonymi białymi plamami na pokrywach skrzydłowych, krótki czarny dziób,sterówki długie z białymi plamami. Samce maja czerwone róże (brwi) nad oczami i krótką czarna brodę. Samica nieco mniejsze, masa ciała wynosi 2-2,7 kg. Wyglądem przypominają kury głuszca zwyczajnego, lecz brak rudej plamy na piersi.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Głuszec żyje w lasach górskich i na równinach w tajdze, preferując lasy modrzewiowe, zdarza się spotkać w lasach mieszanych, liściastych i sosnowych. Bardzo pospolity we wszystkich środowiskach leśnych, najwięcej można go spotkać w lasach modrzewiowych. Na Kamczatce żyje podgatunek T. u. kamschaticus, który żyje w niskich brzozowych laskach. Jest największym kurakiem na wschód od J. Bajkał. Tryb osiadły, z małymi migracjami. W Rosji jest gatunkiem łowny

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie od listopada do marca, przeważnie igły sosny, pąki drzew liściastych. Latem zjadają igły modrzewia, różne części roślin, jagody, borówki, leśne owoce i owady. Ptaki jesienią muszą zgromadzić bardzo duże zapasy tłuszczu, który pozwoli im przetrwać ostra i mroźną zimę.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy[edytuj | edytuj kod]

Ptaki są płodne w pierwszym roku. Ale samce kryją zazwyczaj w drugim roku, nie tokują w obecności starszych samców. Głuszec jest poligamiczny, samiec kopuluje z większą ilością kur.

Gniazdo
Samice w maju znoszą pierwsze jaja. Gniazdo to wykopany dołek, średnio ukryty. Inkubacja trwa 24-26 dni. Pisklęta legną się w czerwcu. Pierwszy pokarm stanowią owady, jagody, owoce. A w późniejszym okresie dieta piskląt zmienia się na bardziej roślinna.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Toki zaczynają się w marcu i trwają do końca maja. Kulminacyjny punktem toków jest koniec kwietnia, początek maja. Samce tokują na ziemi i na drzewie. Toki są podobne do europejskiego głuszca, tylko z różnicą śpiewu samców. Samce nie śpiewają i nie głuchną. Samiec wydaje oryginalne kliknięcia, jak dźwięk kastanietów, co można usłyszeć z odległości 250 metrów.

Status, zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Ptak łowny w Rosji. Nie jest zagrożony, populacja dość duża, stabilna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tetrao parvirostris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-01-14]
  2. Tetrao parvirostris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2014-01-14] (ang.).
  3. Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]