Gardenia jaśminowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gardenia jaśminowata
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd goryczkowce
Rodzina marzanowate
Rodzaj gardenia
Gatunek gardenia jaśminowata
Nazwa systematyczna
Gardenia jasminoides J. Ellis
Philos. Trans. 51:935, t. 23. 1761
Synonimy
  • G. augusta Merr.
  • G. florida L.
  • G. radicans Thunb.
  • Warneria augusta L.[3]
Morfologia

Gardenia jaśminowata (Gardenia jasminoides) – gatunek ozdobnego, niewielkiego, wiecznie zielonego krzewu z rodziny marzanowatych (Rubiaceae). Pochodzi z lasów laurolistnych Chin, Japonii, Wietnamu i Tajwanu[3]. Nazwa rodzajowa upamiętnia Aleksandra Gardena – botanika z Charleston w stanie Karolina (USA), żyjącego w XVIII wieku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
W sprzedaży jako niewielki krzew, 30x30 cm, który może osiągnąć 1,2 m wysokości i 1 m szerokości.
Liście
Skórzaste, błyszczące, ciemnozielone, wąskie, ostro zakończone o długości do 10 cm i szerokości do 5 cm.
Kwiaty
Kwitnie od maja do września. Kwiaty woskowe barwy białej, w miarę przekwitania stają się kremowe. Silnie pachną zapachem podobnym do jaśminu. Wielkość kwiatów to około 5–8 cm średnicy. U gatunku kwiaty są pojedyncze, u odmian pełne z kilkoma okółkami płatków.

Odmiany ozdobne[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej w sprzedaży jest odmiana 'Veitchiana' kwitnąca zimą. Niekiedy można znaleźć też inne odmiany, np. 'Rothmanii'.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna ceniona ze względu na zapach i wygląd kwiatów oraz liści. Stosowana bywa jako kwiat do butonierki[4]. Do Europy została sprowadzona w roku 1754.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Roślina trudna w uprawie. Wymaga obfitego podlewania letnią wodą; dużo światła, ale rozproszonego; temperatura optymalna latem to 15-18°C, zimą 10°C. Odmiany potrzebują temperatur wyższych. Przy czym konieczna jest wysoka wilgotność powietrza. Gdy przekwitnie, trudno zmusić ją do ponownego zakwitania.
Rozmnażanie
Przez sadzonkowanie wierzchołków pędów późną zimą lub wczesną wiosną.

Szkodniki[edytuj | edytuj kod]

Roślina jest atakowana niekiedy przez wełnowce, przędziorki szklarniowce, tarczniki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-05-27] (ang.).
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  4. Jan Adamski, Praktyczne porady: butonierki | Przegląd Dziennikarski [dostęp 2022-01-15] (pol.).