Georg Abelsdorff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Georg Abelsdorff (ur. 30 czerwca 1869 w Berlinie, zm. 24 grudnia 1933 tamże) – niemiecki lekarz okulista.

Studiował na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i Uniwersytecie Ruprechta-Karola w Heidelbergu, tytuł doktora medycyny otrzymał w 1891 roku w Berlinie. Pracował jako asystent w klinice ocznej i w Instytucie Fizjologicznym w Berlinie, w 1909 roku został profesorem tytularnym, w 1919 roku profesorem nadzwyczajnym.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Beitrag zu den Störungen der Nachgeburtsperiode. 1891
  • Ueber Sehpurpur und Augenhintergrund bei den Fischen (1896)
  • Ueber Augenbefunde bei Malayen, Mongolen und Negern. Ophth. Klin. 2, s. 317 (1898)
  • Zur Anatomie der Ganglienzellen der Retina. Arch. f. Augenh. 42 (1900)
  • Krankheiten und Ehe: Darstellung der Beziehungen zwischen Gesundheitsstörungen und Ehegemeinschaft. 1904
  • Das Auge des Menschen und seine Gesundheitspflege. 1907

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fischer I: Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte der letzten fünfzig Jahre. Band 1. München-Berlin: Urban & Schwarzenberg, 1962, s. 4.
  • Deutschsprachige Neurologen und Psychiater. 1. Abelsdorff - Gutzmann. Saur, 1996 s. 1