Gieorgij Dobrynin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gieorgij Prokofiewicz Dobrynin ros. Георгий Прокофьевич Добрынин (ur. 1907 w Saratowie, zm. w maju 1977 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, szef Głównego Zarządu Obozów od 2 września 1947 do 31 stycznia 1951, generał major.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rosjanin, urodzony w rodzinie robotniczej w Saratowie. W latach 1925-1928 służył w Armii Czerwonej. W 1928 wstąpił do OGPU, od czerwca 1936 do stycznia 1939 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, od 14 lipca 1936 starszy porucznik, od 11 kwietnia 1938 kapitan, a od 1939 major. Od roku 1939 w systemie obozów koncentracyjnych Gułag NKWD, od 7 marca 1939 do 15 maja 1943 zastępca, a od 15 maja 1943 do 2 września 1947 I zastępca szefa Głównego Zarządu Poprawczych Obozów Pracy NKWD/MWD ZSRR, 7 czerwca 1939 mianowany majorem, 14 lutego 1943 komisarzem bezpieczeństwa państwowego, a 9 lipca 1945 generałem majorem. Od maja do 2 sierpnia 1945 był oddelegowany do organów NKWD w Niemczech w Meklemburgii. W latach 1947 - 1951 był na stanowisku szefa Głównego Zarządu Obozów w ZSRR. W latach 1951 - 1959 na różnych stanowiskach w systemie Gułagu. Od 1959 do 1962 (emerytura) - konsultant KGB przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Mongolii. Umarł w Moskwie w 1977.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I 13 medali.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]