Giuseppe Garibaldi (1983)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Giuseppe Garibaldi (C551))
Skocz do: nawigacja, szukaj
MM Giuseppe Garibaldi (C551)
Ilustracja
Historia
Stocznia Fincantieri (Genua)
Położenie stępki 26 marca 1981
Wodowanie 11 czerwca 1983
 Marina Militare
Wejście do służby 30 września 1985
Los okrętu w służbie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 10.100 ton

pełna: 13.370 ton

Długość 180,0 m
Szerokość 33,4 m
Zanurzenie 6,7 m
Napęd
siłownia w układzie COGAG złożona z 4 turbin gazowych GTDLM 2500, moc 80 000 KM
Prędkość 30,0 węzłów
Zasięg 7000 mil morskich przy prędkości 20 węzłów
Uzbrojenie
patrz w tekście
Wyposażenie lotnicze
patrz w tekście
Załoga 780 (w tym 230 osób personelu lotniczego)

MM Giuseppe Garibaldi (C551)włoski współczesny lekki lotniskowiec przystosowany do transportu samolotów i śmigłowców, flagowy okręt włoskiej marynarki wojennej (wł. Marina Militare) w latach 1985 - 2009[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Włoska marynarka wojenna (Marina Militare) do lat 80. XX wieku nie posiadała lotniskowców (wyłączywszy niewcielony do służby lotniskowiec „Aquila”). W związku z tym, że współczesne działania na morzu wymagają takiego sprzętu, w 1979 roku podjęto prace projektowe nad budową lotniskowca. Miał to być lotniskowiec dla samolotów kategorii V/STOL (pionowego startu i lądowania).

W marcu 1981 roku w stoczni Fincantieri - Cantieri Navali Italiani w Genui położono stępkę pod nowy okręt, jego wodowanie nastąpiło w 1983 roku, a przyjęcie na stan marynarki – 30 września 1985 roku. Otrzymał on nazwę MM „Giuseppe Garibaldi” i numer taktyczny C551. We Włoszech okręt klasyfikowany jest jednak także jako krążownik lotniczy (Incrociatore Portaeromobili).

Ponieważ zachodziła potrzeba przeszkolenia załogi oraz pilotów samolotów i śmigłowców, które miały stacjonować na tym lotniskowcu oraz zakupu samolotów i śmigłowców, osiągnął on gotowość operacyjną dopiero w 1989 roku. Stał się wtedy okrętem flagowym włoskiej marynarki wojennej. Bazą lotniskowca jest Tarent.

W październiku 2002 roku lotniskowiec wziął udział w działaniach zjednoczonych sił morskich w Zatoce Perskiej w ramach operacji „Freedom”, bombardowania irackich urządzeń wojskowych.

Dane techniczno-taktyczne oraz wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • Wymiary
    • pokład lotniczy:
      • długość: 173,8
      • szerokość: 30,4 m
  • Uzbrojenie:
    • obronne:
      • 4 wyrzutnie dla rakiet przeciwokrętowych MBDA Otomat-Teseo Mk 2
      • 2 wyrzutnie przeciwlotniczych rakiet kierowanych MBDA Albatros Mk 2 dla rakiet typu Aspide
      • 3 dwulufowe działka OTO Melara Compact kal. 40 mm
      • 2 wyrzutnie torped WASS (Whitehead Alenia Sistemi Subaqua) typ ILAS 3 kal. 324 mm dla torped ATK (Alliant TechSystems) Mk 46 lub Whitehead A-290
    • lotnicze(warianty):
  • Wyposażenie dodatkowe:
    • trójwspółrzędny radar dozoru powietrznego Hughes AN/SPS-52C
    • radar dozoru powietrznego MBDA MM/SPS-768 (RAN 3L)
    • radar dozoru nawodnego i powietrznego MBDA MM/SPS-774 (RAN-10S)
    • radar dozoru nawodnego Galileo Avionica MM/SPS-702
    • radar nawigacyjny Galileo Avionica MM/SPN-749
    • radar kontroli lądowań Galileo Avionica MM/SPN-728
    • 2 radary MBDA SPG-75 (RTN-30X) do kierowania rakiet Aspide, współpracujące z systemem NA-30 (Dardo E)
    • 3 radary MBDA SPG-74 (RTN-20X) do kierowania ogniem działek 40 mm, współpracujące z systemem NA-21 (Dardo)
    • hydrolokator kadłubowy aktywny MBDA/Raytheon DE-1160
    • system przeciwdziałania elektronicznego i wykrywania emisji sygnałów radarowych i elektronicznych Elettronica SLQ-732 Nettuno
    • 2 wyrzutnie pułapek termicznych OTO Malera SCLAR
    • holowany system celów pozornych Euroslat SLAT (Systeme de Lutte Anti-Torpilles) dla torped

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marina Militare [dostęp 25 sierpnia 2014]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wieczorek. Włoski śmigłowcowiec klasy Garibaldi. „Żołnierz Polski”, s. 30, kwiecień 1992. Warszawa: Wydawnictwo "Czasopisma Wojskowe". ISSN 0044-4979. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia