Glejoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Glejoza (ang. gliosis) – nienowotworowy przerost i rozrost gleju gwiaździstego (astrogleju, astrocytów), będący nieswoistą reakcją astrocytów, spotykaną w wielu różnych chorobach ośrodkowego układu nerwowego.

Astrocyty są stosunkowo dużymi komórkami glejowymi posiadającymi szereg funkcji m.in kumulowanie się w miejscach, gdzie komórki nerwowe zostały uszkodzone, tworząc struktury przypominające blizny. Występowanie takich blizn jest bardzo istotnym objawem histopatologicznym uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. W miejscu uszkodzenia tkanka glejowa ulega zarówno przerostowi jak i rozrostowi. Jądra komórkowe astrocytów powiększają się oraz uwidaczniają się jąderka. Uprzednio skąpa cytoplazma rozrasta się i staje się jasna i nieregularna. Glioza i uszkodzenie komórek nerwowych występują w chorobach neurodegeneracyjnych takich jak:

Może również pojawiać się w przebiegu choroby Parkinsona lub pląsawicy Huntingtona.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Józef Podemski: Kompendium neurologii. Gdańsk: Via Medica, 2008, s. 301. ISBN 978-83-7555-054-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.