Gotfryd VI Brodaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gotfryd VI Brodaty
Ilustracja
Wyobrażenie Gotfryda Brodatego z ok. 1600 r.
książę Dolnej Lotaryngii (jako Gotfryd VI)
Okres od 1106
do 1128
Poprzednik Henryk I
Następca Walram II
landgraf Brabancji (jako Gotfryd I)
Okres od 1095
do 1139
Poprzednik Henryk III z Louvain
Następca Gotfryd II
Dane biograficzne
Dynastia dynastia z Louvain
Data urodzenia ok. 1060
Data śmierci 25 stycznia 1139
Ojciec Henryk II z Louvain
Matka Adela z Betau
Żona Ida z Chiny
Dzieci Gotfryd VII z Louvain, Henryk, Adelajda, Ida, Klarycja
Żona Klemencja z Burgundii

Gotfryd VI (I) Brodaty zwany też Wielkim (ur. ok. 1060 r., zm. 25 stycznia 1139 r.) – książę Dolnej Lotaryngii jako Gotfryd VI w latach 1106–1128 i landgraf Brabancji jako Gotfryd I od 1095 r. z dynastii z Louvain.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Gotfryd był drugim synem Henryka II, hrabiego Louvain i Adeli z Betau. Po śmierci starszego brata Henryka III objął hrabstwo Louvain i Brabancji. W sporze o tron niemiecki między Henrykiem IV i jego synem Henrykiem V opowiedział się po stronie młodszego Henryka i w nagrodę w 1106 r. otrzymał odebrane Henrykowi I z Limburga księstwo Dolnej Lotaryngii. Zdobył także Akwizgran.

Henryk I nie ustawał jednak w staraniach o odzyskanie należnego mu księstwa i umacniał się we wschodniej jego części. W 1114 r. rywale wspólnie wzięli udział w powstaniu arcybiskupa Kolonii Fryderyka ze Schwarzenburga przeciwko Henrykowi V, ale już wkrótce Gotfryd zbliżył się do cesarza, z jego pomocą osadził swego brata Albero na stanowisku biskupa Leodium i wznowił walkę z synem i następcą Henryka I, Walramem II. Oznaką rosnącej za sprawą Gotfryda potęgi rodu z Louvain było zawarte w 1125 r. małżeństwo jego córki Adelajdy z królem Anglii Henrykiem I.

Po śmierci Henryka V sytuacja Gotfryda zaczęła się zmieniać. W 1127 r. Gotfryd w sporze o tron we Flandrii opowiedział się przeciwko kandydatowi wspieranemu przez nowego króla Niemiec Lotara z Supplinburga. W efekcie w 1128 r. król odebrał mu księstwo Dolnej Lotaryngii i oddał je rywalowi Gotfryda, Walramowi I z Limburgii. Także tron biskupi w Leodium dostał się po śmierci Adalberta w 1128 r. stronnikom nowego króla. Gotfryd nie zamierzał poddać się Walramowi bez walki, jednak w 1129 r. został przez niego pokonany i uznał ostatecznie swą porażkę w zmaganiach o Dolną Lotaryngię. Tytuł księcia Dolnej Lotaryngii tracił jednak już wówczas na znaczeniu.

Z kolejnym królem Niemiec Konradem III Hohenstaufem Gotfryd pozostawał w dobrych stosunkach. Swego najstarszego syna, Gotfryda VII wydał za siostrę żony Konrada, Liutgardę z Sulzbach. Dobre kontakty z cesarzem pozwoliły synowi Gotfryda odzyskać Dolną Lotaryngię po śmierci Walrama I.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Około 1105 r. Gotfryd poślubił Idę, córkę hrabiego Chiny Ottona II. Z tego małżeństwa pochodziło pięcioro dzieci:

Po śmierci Idy, ok. 1121 r. poślubił Klemencję z Ivrei, córkę hrabiego Burgundii Wilhelma I (a zarazem wdowę po hrabim Flandrii Robercie II i siostrę papieża Kaliksta II). To małżeństwo było bezdzietne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]