Halina Czarnocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Halina Czarnocka
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1900
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1998
Londyn, Wielka Brytania
Zawód, zajęcie działaczka społeczna i oświatowa
Alma Mater Wyższa Szkoła Handlowa w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej

Halina Czarnocka z domu Karpowicz (ur. 26 lutego 1900 w Warszawie, zm. 24 kwietnia 1998 w Londynie) – polska działaczka społeczna i oświatowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1923 ukończyła Wyższą Szkołę Handlową w Warszawie, a następnie wyjechała do Krzemieńca, gdzie była radną miejską[1], aktywnie działała w ruchu spółdzielczym i oświatowym oraz współredagowała gazetę „Życie Krzemienieckie”. W 1940 zaangażowała się w działalność Związku Walki Zbrojnej w okręgu Wilno, a następnie Armii Krajowej, awansowana do stopnia kapitana Wojska Polskiego. Pracowała w sztabie gen. Tadeusza Pełczyńskiego, odpowiadała za szkolenie łączniczek[2]. W 1943 została aresztowana i osadzona na Pawiaku, a następnie 13 maja 1943 uwięziona w Auschwitz-Birkenau[3], a później w Bergen-Belsen. Po zakończeniu działań wojennych pozostała na emigracji, zamieszkała w Londynie, gdzie początkowo pracowała w Wydziale Historycznym Sztabu Głównego Armii Krajowej. Przewodniczyła Sekcji Kobiet Armii Krajowej byłych więźniarek, a od 1947 współtworzyła i przez wiele lat kierowała archiwum Studium Polski Podziemnej. Współredagowała wydawnictwo „Armia Krajowa w dokumentach 1944–1945”, była członkiem Komitetu Redakcyjnego, Rady i Sekretarzem Honorowym Zarządu[2]. Swoje wspomnienia zawarła w książce pt. „Od Warszawy, przez Krzemieniec, do Londynu”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Halina Czarnocka, biogram na stronie Instytutu Piłsudskiego
  2. a b Wybór członków Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskie Towarzystwo Naukowe na Ojczyźnie s. 118. docplayer.pl. [dostęp 2017-03-04].
  3. Leon Wanat: Za murami Pawiaka. Warszawa: Książka i Wiedza, 1985, s. 356
  4. a b c Słownik Biograficzny Kobiet Odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari. T. I (A–G). Toruń: Fundacja „Archiwum i Muzeum Pomorskie AK i Wojskowej Służby Polek”, 2004, s. 112-114. ISBN 83-88693-03-4.
  5. Tomasz Bakalarz "Kobiety odznaczone Orderem Virtuti Militari – biografie", Stankiewicze
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 10, Nr 1 z 19 marca 1986.