Heksafluoroarsenian pentafluoroksenonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Heksafluoroarsenian pentafluoroksenonu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny XeAsF
11
Inne wzory [XeF
5
]+
[AsF
6
]
, XeF
6
·AsF
5
Masa molowa 415,20 g/mol
Wygląd białe kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 20328-94-3
Podobne związki
Podobne związki [XeF
3
]+
[SbF
6
]
, [Xe
2
F
3
]+
[AsF
6
]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Heksafluoroarsenian pentafluoroksenonu, [XeF
5
]+
[AsF
6
]
nieorganiczny związek chemiczny ksenonu i arsenu z fluorem otrzymany przez zespół Neila Bartletta w 1969 roku[2].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Po przeprowadzeniu kilku udanych syntez odpowiednich heksafluorków z ksenonem i otrzymaniu XePtF
6
[3], XeRhF
6
[4] i XeRuF
6
[5] okazało się, że tą metodą można otrzymać pochodne tylko z nielicznymi metalami – pozostałe albo nie tworzą heksafluorków, albo ich potencjał utleniający jest zbyt niski[6]. Trzeba było poszukać innej metody syntezy – odpowiedzią okazała się synteza wykorzystująca odpowiedni fluorek ksenonu i pentafluorek metalu. Heksafluoroarsenian pentafluoroksenonu otrzymano w wyniku addycji heksafluorku ksenonu z pentafluorkiem arsenu prowadzonej w roztworze pentafluorku bromu[2][7][8].

XeF
6
+ AsF
5
→ [XeF
5
]+
[AsF
6
]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Heksafluoroarsenian pentafluoroksenonu tworzy białe jednoskośne kryształy o gęstości 3,51 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 130,5 °C[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 88, Boca Raton: CRC Press, 2007, s. 4-98, ISBN 978-0-8493-0488-0.
  2. a b F.O. Sladky, P.A. Bulliner, Neil Bartlett. Xenon difluoride as a fluoride ion donor. Evidence for the salts [Xe
    2
    F
    3
    ]+
    [MF
    6
    ]
    , [XeF]+
    [MF
    6
    ]
    and [XeF]+
    [M
    2
    F
    11
    ]
    . „Journal of the Chemical Society A: Inorganic, Physical, Theoretical”, s. 2179–2188, 1969. DOI: 10.1039/J19690002179.
     
  3. N. Bartlett. Xenon hexafluoroplatinate(V) Xe+
    [PtF
    6
    ]
    . „Proceedings of the Chemical Society”. 6, s. 218, 1962. Chemical Society, Londyn. DOI: 10.1039/PS9620000197.
     
  4. C.L. Chernick i inni, Fluorine Compounds of Xenon and Radon, „Science”, 3537, 138, 1962, s. 136–138, DOI10.1126/science.138.3537.136.
  5. H.H. Hyman: Noble Gas Compounds. Chicago: Chicago University Press, 1963, s. 23–30.
  6. Farhad Tamadon, Stefan Seidel. Reactions of Xenon with Iridiumand Osmiumhexafluoride. „Acta Chimica Slovenica”. 60, s. 491–494, 2013. ISSN 1318-0207. 
  7. Hans-Georg Horn, Hiltrud Hein, Karl-Christian Buschbeck, Walter Lippert, Adolf Slawisch: Gmelins Handbuch der anorganischen Chemie. T. 1: Edelgasverbindungen. Berlin, Heidelberg: Springer-Verlag, 1970, s. 87. DOI: 10.1007/978-3-662-11600-5. ISBN 978-3-662-11601-2. LCCN Agr 25-1383.
  8. Neil Bartlett: The Oxidation of Oxygen and Related Chemistry: Selected Papers of Neil Bartlett. Singapur: World Scientific Publishing, 2001, s. 185. ISBN 981-02-2775-2.