Henry James Pye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henry James Pye

Henry James Pye (ur. 10 lutego 1744, Londyn, zm. 11 sierpnia 1813, Pinner) – angielski poeta, którego twórczość przypada na oświecenie i początki romantyzmu. W roku 1790 otrzymał tytuł poeta-laureat[1]. W 1784 roku został wybrany do parlamentu[2]. Gdy opuścił miejsce w parlamentarnej ławie, został szefem policji w Westminsterze. Jako poeta był autorem między innymi tomu Poems on various subjects (Wiersze na różne tematy[3]). Wydał też poemat Beauty[4]. Poza tym napisał tragedię Adelaide[5].

Ambitną próbą rodzimej wielkiej epoki był obszerny poemat Alfred[6]. Dzieło Pye’a, podobnie jak inne ówczesne utwory o anglosaskim władcy Alfredzie Wielkim, poematy Johna Fitchetta i Josepha Cottle'a miało budzić w Anglikach uczucia patriotyczne i dumę narodową, niezwykle istotne w latach walk z Napoleonem. O literackich portretach króla Alfreda pisał Simon Keynes[7]. Współcześnie Henry James Pye należy do autorów zapomnianych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. https://www.britannica.com/biography/Henry-James-Pye.
  2. http://www.historyofparliamentonline.org/volume/1754-1790/member/pye-henry-james-1745-1813.
  3. Poems on Various Subjects by Henry James Pye in Two Volumes, ornamented with Frontispieces, Vol. I, John Stockdale, London 1787.
  4. Beauty, a Poetical Essay. In Three Parts, by Henry James Pye, T. Beckett, P. A. de Hondt, London 1766.
  5. Adelaide: a Tragedy in Five Acts, by Henry James Pye, John Stockdale, London 1800.
  6. Alfred, an Epic Poem, by H[enry] J[ames] Pye, London 1815.
  7. Simon Keynes, The cult of Alfred, [w:] Anglo-Saxon England 28, Cambridge 1999, s. 329-330.