Herman II (landgraf Turyngii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herman II
ilustracja herbu
Landgraf Turyngii
Okres od 1227
do 1241
Poprzednik Ludwik IV Święty
Następca Henryk Raspe
Dane biograficzne
Dynastia Ludowingowie
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1222
Creuzburg
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1241
Creuzburg
Ojciec Ludwik IV Święty
Matka Elżbieta z Turyngii
Żona Helena

Herman II (ur. 28 marca 1222 r. w Creuzburgu, zm. 3 stycznia 1241 r. tamże) – landgraf Turyngii od 1227 r. z rodu Ludowingów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Herman II był jedynym synem landgrafa Ludwika IV Świętego i Elżbiety, córki króla Węgier Andrzeja II. W chwili śmierci ojca podczas V wyprawy krzyżowej miał zaledwie 4 lata. Rządy w Turyngii w imieniu małego Hermana przejął wówczas brat jego ojca Henryk Raspe (przyjął jednak pełne tytuły brata)[1]. Doszło do konfrontacji między regentem a matką Hermana (na tle negatywnego stosunku Henryka do dobroczynności Elżbiety, która groziła uszczupleniem dóbr rodowych), w wyniku której matka odsunęła się z dworu i pozostawiła swe dzieci (zmarła w 1231 roku)[2]. Do 1234 roku współrządy z Henrykiem Raspe sprawował też inny brat Ludwika Świętego, Konrad, który jednak w 1234 roku wstąpił do zakonu krzyżackiego (a w 1239 roku został jego wielkim mistrzem)[3].

W 1238 r. Herman został dopuszczony przez stryja do współrządów; w tym samym roku został zaręczony z córką cesarza Fryderyka II Małgorzatą (zaledwie roczną wówczas). Jednak gdy doszło do rozłamu Fryderyka z papiestwem, Ludowingowie pozostali lojalni papieżowi i w październiku 1239 roku Herman poślubił Helenę, córkę cesarskiego rywala księcia Brunszwiku i Lüneburga Ottona I z rodu Welfów. W 1240 roku Herman przebywał na dworze króla Francji Ludwika IX Świętego. Wkrótce po powrocie do Turyngii zmarł, a wobec braku potomków jego sukcesorem został stryj Henryk Raspe, ostatni przedstawiciel rodu Ludowingów. Niektóre źródła z epoki zawierają informacje o tym, iż Herman zmarł wskutek otrucia, brak jednak na to dowodów[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hans Martin Schaller: Heinrich Raspe, Gegenkönig, Landgraf von Thüringen. W: Neue Deutsche Biographie. T. 8. Berlin: Duncker & Humblot, 1969, s. 335. [dostęp 2012-02-02].
  2. Arno Borst: Elisabeth, hl., Landgräfin von Thüringen. W: Neue Deutsche Biographie. T. 4. Berlin: Duncker & Humblot, 1959, s. 452. [dostęp 2012-02-02].
  3. Gábor Klaniczay: Holy Rulers and Blessed Princesses: Dynastic Cults in Medieval Central Europe. Cambridge: Cambridge University Press, 2002, s. 211. ISBN 0-521-42018-0. [dostęp 2012-02-02].
  4. Lori Pieper: The Greatest of These Is Love: The Life of St. Elizabeth of Hungary. New York: Tau Cross Books and Media, 2007, s. 89–90. ISBN 978-0-9796688-0-7. [dostęp 2012-02-02].