Hołowaniwsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hołowaniewskie)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hołowaniwsk
Голованівськ
Państwo  Ukraina
Obwód kirowohradzki
Rejon hołowaniwski
Populacja (2020)
• liczba ludności

5811
Nr kierunkowy +380 5252
Kod pocztowy 26500
Położenie na mapie obwodu kirowohradzkiego
Mapa konturowa obwodu kirowohradzkiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Hołowaniwsk”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Hołowaniwsk”
Ziemia48°22′48″N 30°26′50″E/48,380000 30,447222
Portal Ukraina

Hołowaniwsk (ukr. Голованівськ, Hołowaniwśk) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie kirowohradzkim, siedziba administracyjna rejonu hołowaniwskiego, nad Kajnarą. W 2020 roku liczyło ok. 5,8 tys. mieszkańców[1].

Obszar Hołowaniwska zamieszkany był już trzy tysiące lat p.n.e., o czym świadczą pozostałości osady kultury trypolskiej odkryte w centrum osiedla, na lewym brzegu rzeki Kajnary. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z dokumentów eparchii podolskiej z 1764 roku. Nowożytna osada zasiedlona została głównie przez ludność z Podola i Kijowszczyzny. Właścicielami miejscowości byli wówczas Potoccy. Pod koniec XVIII stulecia Hołowaniwsk określany był już jako miasteczko i stanowił siedzibę wołości w ujeździe bałckim, w guberni podolskiej. W drugiej połowie XIX wieku miejscowość obejmowała 314 gospodarstw i liczyła ok. 4,8 tys. mieszkańców. Znajdowały się w niej cerkiew prawosławna, kościół, synagoga, dwie gospody, wytwórnia świec, gorzelnia, garbarnia, cegielnia, ubojnia oraz dwa młyny wodne. W 1890 roku niedaleko miasteczka wybudowano linię kolejową oraz stację, która otrzymała nazwę Hołowaniwsk. W 1923 roku miejscowość została ustanowiona siedzibą nowo utworzonego rejonu hołowaniwskiego. W czasie II wojny światowej Hołowaniwsk był okupowany przez wojska hitlerowskie od 30 lipca 1941 roku do 15 marca 1944 roku i działał wówczas niemiecki obóz koncentracyjny. W 1957 miejscowość otrzymała status osiedla typu miejskiego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2020 року. Статистичний збірник. За редакцією Марії ТІМОНІНОЇ. Київ: Державна служба статистики України, 2020, s. 41.
  2. Історія міст і сіл Української РСР. Кіровоградська область. T. 11. Київ: Головна редакція Української радянської енциклопедїї Академії наук УРСР, 1972, s. 202-209.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]