Przejdź do zawartości

Huliński Potok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Huliński Potok
Ilustracja
Dolina Hulińskiego Potoku wczesną wiosną
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Lokalizacja

Pieniny

Potok
Ujście
Recypient Pieniński Potok
Wysokość

ok. 570 m n.p.m.[1]

Współrzędne

49°25′25″N 20°25′13″E/49,423611 20,420278

Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „ujście”

Huliński Potokpotok, lewostronny dopływ Pienińskiego Potoku[2].

Potok płynie w Pieninach. Spływa z Masywu Trzech Koron w północnym kierunku, po zachodniej stronie Ostrego Wierchu i Zamkowej Góry. Poniżej Białych Skał uchodzi do Pienińskiego Potoku, będąc największym z jego dopływów[3]. Spływa głębokim jarem, który w całości porośnięty jest gęstym lasem jodłowo-bukowym. Jest to obszar ochrony ścisłej, już przed II wojną światową włączony w obszar Pienińskiego Parku Narodowego[4].

Las w jarze Hulińskiego Potoku

Jar Hulińskiego Potoku zawalony jest powalonymi i próchniejącymi drzewami, a jesienią pokrywa się grubą warstwą liści bukowych. Jodły osiągają tutaj wysokość do 40 m i do 3 m obwodu. Władysław Ściborowski w 1877 pisał: „Tutaj znajdujemy się wobec dziewiczej przyrody, widzimy drzewa wznoszące się prosto, inne pochylone, inne wreszcie przewrócone i próchniejące wśród gęstej zarośli różnych ziół i krzewów bujnie rosnących, którym organiczne szczątki próchniejących roślin dostarczają pożywienia”. Las ten jest fragmentem pierwotnej puszczy pienińskiej[5]. Występują w nim rzadkie już okazy cisa pospolitego, chroniona paproć języcznik zwyczajny i pospolita miesięcznica trwała[6].

Przy potoku prowadzi pieszy niebieski szlak turystyczny z Bajkowego Gronia przez Huliński Potok, Zamkową Górę, Ostry Wierch i Trzy Korony na przełęcz Szopka[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Huliński Potok na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej [online], Główny Geodeta Kraju [dostęp 2017-06-25].
  2. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 86, ISBN 83-239-9607-5.
  3. a b Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000, Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart, lipiec 2006, ISBN 83-87873-07-1.
  4. Kazimierz Zarzyckj, Roman Marcinek, Sławomir Wróbel, Pieniński Park Narodowy, Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2003, ISBN 83-7073-288-7.
  5. Józef Nyka, Pieniny, wyd. IX, Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006, ISBN 83-915859-4-8.
  6. Stanisław Pelc, Wycieczka botaniczna do Pienińskiego Parku Narodowego, „Rocznik naukowo-dydaktyczny WSP w Krakowie. Prace botaniczne”, 39, Kraków 1970, s. 199–217.