Hutia kubańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hutia)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hutia kubańska
Capromys pilorides[1]
(Say, 1822)
Ilustracja
Hutia kubańska w ZOO
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd jeżozwierzowce
Infrarząd jeżozwierzokształtne
Nadrodzina Octodontoidea
Rodzina kolczakowate
Podrodzina hutie
Plemię Capromyini
Rodzaj Capromys
Desmarest, 1822[2]
Gatunek hutia kubańska
Synonimy

Rodzaju:

Gatunku:

  • Isodon pilorides Say, 1822
  • Capromys fourniere Desmarest, 1822
  • Macrocapromys acevedo Arredondo, 1958
  • Mysateles garridoi Varona, 1970
Podgatunki
  • C. p. pilorides (Say, 1822)
  • C. p. ciprianoi Borroto, Camacho & Ramos, 1992
  • C. p. doceleguas Varona, 1980
  • C. p. gundlachianus Varona, 1983
  • C. p. lewisi Morgan, MacPhee, R. Woods & Turvey, 2019
  • C. p. relictus (J.A. Allen, 1911)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Hutia kubańska[6][7] (Capromys pilorides), kubohutia samotna[6] – endemiczny gatunek ssaka z podrodziny huti (Capromyinae) w rodzinie kolczakowatych (Echimyidae). Współcześnie występuje na Kubie oraz jedynie na kilku z otaczających ją znacznie mniejszych wysp: Isla de la Juventud, Archipiélago de las Doce Laqunas. Wymarły podgatunek Capromys pilorides lewisi występował na Kajmanach[8]. Równoległa nazwa "Hutia Desmaresta" została nadana na cześć zoologa Anselme Desmaresta, który w 1822 roku opisał gatunek.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Hutia kubańska występuje w zależności od podgatunku[9]:

  • C. pilorides pilorides – kontynentalna Kuba.
  • C. pilorides ciprianoi – południowa część Isla de la Juventud.
  • C. pilorides doceleguasJardines de la Reina
  • C. pilorides gundlachianushutia archipelagowa[6]Sabana
  • C. pilorides lewisi – takson wymarły, występował na Kajmanach.
  • C. pilorides relictus – północna część Isla de la Juventud.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Podgatunek gundlachinus został błędnie podniesiony do rangi gatunku na podstawie rozbieżności sekwencji okazu z Cayo Ballenato del Medio, ale okaz ten pochodził z miejsca poza znanym rozmieszczeniem C. pliorides. Mysateles garridoi jest zwykle uważany za odrębny i słabo znany gatunek z wyspy Maya, w Archipelago de los Canarreso u wybrzeży Kuby, jednak badania reinterpretacyjne wykazały, że takson ten jest źle zidentyfikowanym osobnikiem C. pliroides i dlatego powinien być uważany za synonim tego gatunku[9].

Jedyny przedstawiciel rodzaju hutia[6] (Capromys)[9].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Capromys: gr. καπρος kapros „dzik”; μυς mus, μυος muos „mysz”[10].
  • Macrocapromys: gr. μακρος makros „długi”; rodzaj Capromys Desmarest, 1822 (hutia)[11][3].
  • Leptocapromys: gr. λεπτος leptos „delikatny, drobny”; rodzaj Capromys Desmarest, 1822 (hutia)[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to jeden z największych gatunków hutii. Pysk jest krótki, łuki jarzmowe silne i szerokie. Wzór zębowy członków tej podrodziny jest następujący: 1 / 1, 0 / 0, 1 / 1, 3 / 3 = 20. C. pilorides jest wielkości dużego kota domowego. Jego waga zazwyczaj zawiera się w przedziale 1-7kg, ale dochodzi nawet do ok. 9kg. Długość osobnika: 20 do 60 cm.

Hutia kubańska (Capromys pilorides)

Środowisko naturalne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w różnych formacjach roślinnych. Dobrze porusza się na drzewach, ale funkcjonuje dobrze również na ziemi. Zarówno samce jak i samice mają zwyczaj znaczenia zajmowanego terytorium moczem.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Jak prawie wszystkie gryzonie, hutiowate są zwierzętami stadnymi. Żyją w parach, rodzinach lub w dużych grupach, tworząc kolonie. Często mają wspólne gniazda lub nory.

Okres godowy trwa cały rok. Ciąża: 110 do 140 dni. Rodzi się zazwyczaj od 1 do 3 młodych o wadze ok. 230g. Młode pozostają pod opieką matki przeciętnie około 153 dni. Dojrzałość płciową zdobywają w wieku 10 miesięcy. Żyją do 11 lat.

Hutia kubańska

Żywienie[edytuj | edytuj kod]

roślinożercami. Ich dieta składa się z traw, liści, kory drzew, ale także czasami owadów. Hutia na Kubie stanowi również obiekt polowań. Ich mięso jako składnik potrawy często jest gotowane w garnku z dzikimi orzechami i miodem[potrzebny przypis]. Jednym z kulinarnych specjałów jest gulasz z hutii: sauté z zieloną papryką, cebulą, sosem pomidorowym i dużą ilością czosnku.

Hutia-konga w ZOO w Pradze[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Capromys pilorides, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. A.G. Desmarest. Mémoire sur un nouveau genre de mammifères de l’ordre des rongeurs, nommé Capromys. „Bulletin des Sciences, par la Société Philomathique de Paris”. Année 1822, 1822 (fr.). 
  3. a b O. Arredondo. Los roedores cubanos extinguidos. „El Cartero Cubano”. 17 (12), s. 10, 1958 (hiszp.). 
  4. a b J. Kratochvíl, L. Rodríguez & V. Barus. Capromyinae (Rodentia) of Cuba. I. „Přírodovědné práce ústavů Československé akademie věd v Brně”. Nova series. 12 (11), s. 37, 1978 (ang.). 
  5. Capromys pilorides, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  6. a b c d Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 296. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. Dz.U. z 2004 r. nr 4, poz. 26
  8. Gary S. Morgan, Ross D.E. Macphee, Roseina Woods i Samuel T. Turvey. Late Quaternary fossil mammals from the Cayman Islands, West Indies. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 428, s. 1–82, 2019. DOI: 10.1206/0003-0090.428.1.1 (ang.). 
  9. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 570. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  10. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 159, 1904 (ang.). 
  11. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 1. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 130. (ang.)

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Feldhamer, G. A., L. C. Drickamer, S. H. Vessey, and J. F. Merritt. 1999. Mammalogy. Adaptation, Diversity, and Ecology. WCB McGraw-Hill, Boston. xii+563pp.
  • Lawlor, Timothy. 1979. Handbook to the orders and families of living mammals. Mad River Press, Eureka, California.
  • Macdonald, David. 1984. The encyclopedia of mammals. Facts on File Publications, New York.
  • Nowak, Ronald M. and John L. Paradiso. 1983. Walker's mammals of the world. The Johns Hopkins University Press, Baltimore and London, pp 803-810.
  • Vaughan, T. A. 1986. Mammalogy. Third Edition. Saunders College Publishing, Fort Worth. vii+576 pp.
  • Vaughan, T. A., J. M. Ryan, N. J. Czaplewski. 2000. Mammalogy. Fourth Edition. Saunders College Publishing, Philadelphia. vii+565pp.
  • Wilson, Don E. and DeeAnn M. Reeder (eds.). 1993. Mammal species of the world: A taxonomic and geographic reference, 2nd ed.. Smithsonian Institution Press, Washington and London.
  • Woods, C. A. 1984. Hystricognath rodents. Pp. 389-446 in Anderson, Sydney and J. Know Jones, Jr. (eds.). Orders and familes of mammals of the world. John Wiley and Sons, New York.