I-58

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
I-58
I-58
Typ B3
Historia
Stocznia Yokosuka
Położenie stępki 26 grudnia 1942
Wodowanie 30 czerwca 1943
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 7 września 1944
Los okrętu zatopiony jako okręt-cel, 1 kwietnia 1946
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

2 140 długich ton
3 688 długich ton
Długość 108,71 metra
Szerokość 9,30 metra
Zanurzenie 5,19 metra
Zanurzenie testowe 100 metrów
Napęd
2 silniki Diesla Kampon Mk.22 o mocy 4700 KM, 2 silniki elektryczne o mocy 1200 KM, 2 wały i 2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

17,75 węzła
6,5 węzła
Zasięg 21 000 Mm @ 16 węzłów (pow.)
105 Mm @ 3 węzły (zan.)
Wyrzutnie torpedowe 6 x 533 mm (dziób)

zapas 19 torped typ 95

2 x 25 mm działka przeciwlotnicze typ 96

Wyposażenie
mocowania dla 6 torped samobójczych Kaiten
Wyposażenie lotnicze
Hangar i katapulta dla 1 samolotu, zdemontowane maj-czerwiec 1945
Załoga 101 oficerów i marynarzy

I-58japoński okręt podwodny typu B3[1] (I-53) dowodzony przez kmdr por. Mochitsurę Hashimoto. I-58 został zwodowany 30 czerwca 1943 roku, ukończony 7 września 1944 roku. Został wyposażony w radar przeszukiwania przestrzeni powietrznej oraz powierzchni, a także przystosowany do przenoszenia żywych torped kaiten. Biorąc udział w wojnie podwodnej na Pacyfiku, 29 lipca 1945 roku zatopił konwencjonalnymi torpedami amerykański ciężki krążownik USS „Indianapolis” (CA-35). Był jednym z zaledwie kilku japońskich okrętów podwodnych, które biorąc udział w wojnie przetrwały ją.

Historia służby[edytuj | edytuj kod]

Zatopienie Indianapolis[edytuj | edytuj kod]

O godzinie 23:00 dnia 29 czerwca 1945 I-58 wynurzył się 250 mil na północ od Palau i skierował się na południe. Oficer nawigacyjny porucznik Tanaka dostrzegł okręt zbliżający się od wschodu z prędkością 12 węzłów, płynący prostym kursem i nie zygzakujący. Kmdr por. Hashimoto błędnie zidentyfikował cel jako pancernik typu Idaho. W rzeczywistości dostrzeżonym okrętem był ciężki krążownik Indianapolis (CA-35), powracający do Guam z Leyte po dostarczeniu elementów bomby atomowej Little Boy z San Francisco do Tinian. Okręt operował samodzielnie, bez eskorty niszczycieli, nie był wyposażony w sonar. Stanowił w związku z tym łatwy cel dla ataku.

I-58 zanurzył się i przygotował do odpalenia konwencjonalne torpedy Type 95. O godzinie 23:26 czasu tokijskiego (JST) odpalono pełną salwę 6 torped w odstępach 2 sekundowych. Dziewięć minut później dowódca zaobserwował 3 eksplozje na sterburcie nieprzyjacielskiego okrętu, w równych interwałach czasowych. Indianapolis zatrzymał się ze znacznym przechyłem na sterburtę i przegłębieniem na dziób. Kmdr. por. Hashimoto zdecydował się na ponowienie ataku. I-58 zanurzył się i przeładował torpedy. W międzyczasie, o godzinie 00:28 30 czerwca 1945, Indianapolis przewrócił się do góry stępką i zatonął, na pozycji 12°02′N 134°48′E. I-58 nie mógł zlokalizować celu przez peryskop, wynurzył się i odpłynął na północ z pełna prędkością, ładując akumulatory[2].

Koniec wojny[edytuj | edytuj kod]

W dniu 18 sierpnia 1945 wpłynął do portu Kure. Japonia poddała się 2 września. 1 kwietnia 1946, w ramach operacji planowego pozbywania się japońskich okrętów (kryptonim "Operation Road's End") został po wymontowaniu cennych elementów wyposażenia wyholowany z Sasebo przez okręt-bazę okrętów podwodnych Nereus (AS-17) w pobliże wysp Gotō (pozycja 32°37′N 129°17′E) i zatopiony[3].

Przypisy

  1. B3 type submarines (I54, 1944) - Imperial Japanese Navy (Japan). www.navypedia.org. [dostęp 2015-07-17].
  2. Imperial Submarines. www.combinedfleet.com. [dostęp 2015-07-17].
  3. The Official Chronology of the U.S. Navy in World War II--1945. www.ibiblio.org. [dostęp 2015-07-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]