Ian Mork

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ian Mork
Pełne imię i nazwisko Ian Andrew Mork
Data i miejsce urodzenia 1971
Wichita
Kariera juniorska
Lata Klub
1991 Johnson County College
1992–1994 Sangamon State University
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1994–1995 Wichita Wings 30 (10)
2000–2001 Belmopan Bandits
San Pedro Dolphins
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2000–2001 Belmopan Bandits
2004–2006 Belize U-20
2005 Placencia Pirates
2008 Belize
2013 Belize

Ian Andrew Mork (ur. 1971 w Wichita) – amerykański piłkarz, obecnie trener.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mork pochodzi z miasta Wichita w stanie Kansas[1]. Uczęszczał do Johnson County Community College w Overland Park, a następnie studiował na Sangamon State University (obecnie University of Illinois) w Springfield, grając w tamtejszej drużynie piłkarskiej. W latach 1994–1995 występował w zespole futbolu halowego Wichita Wings, uczestniczącym w rozgrywkach National Professional Soccer League[2]. W 1995 roku przeniósł się do Kalifornii, gdzie pomagał w organizowaniu obozów sportowych. W międzyczasie reprezentował barwy kilku ekip z amatorskiej San Francisco Soccer Premier League, takich jak Juventus, Santa Rosa, Milan FC i Scots. Zanotował również epizod w zespole Quick Boys, występującym na najwyższym szczeblu amatorskich rozgrywek w Holandii – Hoofdklasse[3]. Później pracował na Sonoma State University jako asystent ekipy piłkarskiej, uzyskał licencję UEFA B, certyfikat KNVB Coach License i brał udział w stażach trenerskich, między innymi w akademii piłkarskiej należącej do CONCACAF – João Havelange Centre of Excellence, a także u holenderskiego szkoleniowca Fransa Hoeka, wieloletniego współpracownika Louisa van Gaala i Leo Beenhakkera[4].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku Mork otrzymał ofertę gry w lidze kostarykańskiej, lecz ostatecznie zdecydował się na wyjazd do Belize, za namową swojego kolegi ze studiów, Rene Montero, pochodzącego z tego kraju, który po ukończeniu uczelni powrócił do ojczyzny, zostając najpierw nauczycielem fizyki w szkole, a następnie wykładowcą biologii i nauk o środowisku na University of Belize[4]. Po przybyciu do Ameryki Środkowej Mork występował w zespole San Pedro Dolphins w pierwszej lidze belizeńskiej – Belize Football Premier League, a później rozpoczął pracę w roli grającego trenera w stołecznym klubie Belmopan Bandits FC. Po kilku miesiącach udało mu się wywalczyć z nim awans do rozgrywek Pucharu Mistrzów CONCACAF, co zaowocowało nagrodą dla najlepszego trenera 2001 roku w lidze belizeńskiej[5].

Dzięki licznym sukcesom Mork znalazł zatrudnienie w Belizeńskim Związku Piłki Nożnej, gdzie przez dwa i pół roku pracował jako dyrektor techniczny i asystent w pierwszej reprezentacji, a w latach 2004–2006 był selekcjonerem młodzieżowych kadr tego kraju. 2 kwietnia 2006 prowadzona przez niego drużyna U-21 pokonała Salwador w eliminacjach do Igrzysk Ameryki Środkowej i Karaibów i było to zarazem pierwsze oficjalne zwycięstwo w historii reprezentacji Belize w jakiejkolwiek kategorii wiekowej[6]. W sierpniu 2006 powrócił do Kalifornii, gdzie znalazł stałe zatrudnienie jako główny trener młodzieżowej szkółki piłkarskiej Ballistic United Soccer Club, dyrektor rozwoju amatorskich rozgrywek NorCal Premier Soccer League i skaut Amerykańskiego Związku Piłki Nożnej, mający za zadanie wyszukiwać zdolnych nastolatków do reprezentacji juniorskich[7].

W kwietniu 2008 Mork został tymczasowym selekcjonerem pierwszej reprezentacji Belize po tym jak dotychczasowy szkoleniowiec, Gwatemalczyk Palmiro Salas, nie otrzymał wizy na pobyt w Stanach Zjednoczonych (kadra Belize ze względu na brak odpowiedniego boiska musiała rozgrywać domowe spotkania na Reliant Stadium w Houston)[4]. Tym samym został drugim (po Steve Sampsonie) Amerykaninem w historii, który był trenerem zagranicznej reprezentacji piłkarskiej[1]. Drużynę narodową poprowadził w dwóch spotkaniach z Meksykiem w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2010, przegranych odpowiednio 0:2 i 0:7[8]. Po raz drugi objął to stanowisko w czerwcu 2013, zastępując na posadzie kostarykańskiego selekcjonera Leroya Sherriera Lewisa, który doprowadził kadrę do czwartego miejsca w Copa Centroamericana, po raz pierwszy w historii awansując z Belize na Złoty Puchar CONCACAF[9]. Prowadzona przez Morka reprezentacja, z nielicznymi wyjątkami złożona z amatorów, najpierw zremisowała towarzysko z Gwatemalą (0:0), a podczas debiutanckiego Złotego Pucharu zanotowała komplet porażek – z USA (1:6), Kostaryką (0:1) i Kubą (0:4), odpadając z turnieju już w fazie grupowej. Po zakończeniu rozgrywek, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, powrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie znów zajął się pracą w młodzieżowych akademiach piłkarskich[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jonah Freedman: Gold Cup: Belize’s American coach says his players will show USMNT they can make it in MLS (ang.). Major League Soccer, 8 lipca 2013. [dostęp 13 września 2013].
  2. Former Sangamon State players leading Belize at Gold Cup (ang.). SJ-R, 12 lipca 2013. [dostęp 13 września 2013].
  3. Coach Ian A. Mork - Trainer (ang.). Ballistic United SC. [dostęp 13 września 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-11)].
  4. a b c R.J. Rico: American Ian Mork to coach Belize against his home country (ang.). Sports Illustrated, 8 lipca 2013. [dostęp 13 września 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 sierpnia 2013)].
  5. Mark Zeigler: As World Cup soccer coach, Mork’s gotta Belize (ang.). UT San Diego, 11 czerwca 2008. [dostęp 13 września 2013].
  6. Belize’s New National Coach Speaks (ang.). 7 News Belize, 29 maja 2013. [dostęp 13 września 2013].
  7. Belize and Mork grow together, face U.S. test (ang.). CONCACAF, 9 lipca 2013. [dostęp 13 września 2013].
  8. Phil Barber: Do you Belize in miracles? Local soccer coach takes on U.S. in Gold Cup (ang.). The Press Democrat, 8 lipca 2013. [dostęp 13 września 2013].
  9. Meet Ian Andrew Mork, Belize Jaguars new head coach (ang.). News 5, 19 czerwca 2013. [dostęp 13 września 2013].
  10. FFB Still Pondering Fate of Head Coach Ian Mork (ang.). News 5, 3 września 2013. [dostęp 13 września 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]