Ignacy Złotowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Złotowski
Data urodzenia 1907
Data śmierci 1966
Miejsce spoczynku Cmentarz Père-Lachaise
Zawód, zajęcie fizykochemik
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Ignacy Złotowski (ur. 1907, zm. 1966) – polski fizykochemik jądrowy.

Syn Adama. W okresie II RP pracował na Uniwersytecie Warszawskim od 1930 do 1930. Podczas II wojny światowej był zatrudniony w Instytucie Technologii Uniwersytetu Minnesota od 1941 do 1944, następnie na Uniwersytecie Ohio i Ecole Libre des Hautes Etudes w Nowym Jorku.

Po wojnie był profesorem chemii jądrowej na Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego od 1949 do 1953. Później był kierownikiem Katedry Chemii Jądrowej na Uniwersytecie Warszawskim do 1966.

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[1].

Został pochowany na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Badania nad polaryzacją katodową elektrod metalowych przy zastosowaniu polarografu Heyrovsky'ego i Shikata'y (1934)
  • Studia energetyczne nad promieniowaniem Gamma radu (B+C) (1935)
  • O emisji deutonów podczas bombardowania boru cząstkami alfa (1939)
  • U progu nowej Polski (1945)
  • Poland in the World of Science (1947)
  • Co nauka zawdzięcza Marii Skłodowskiej-Curie (1952)
  • Wielki uczony rosyjski M. Łomonosow (1711-1765) (1953)
  • Maria Skłodowska-Curie (w dwudziestą rocznicę śmierci) (1954)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]