Imayō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Imayō (jap. 今様, styl teraźniejszy, współczesny)japoński gatunek poetycki, zaliczający się do literatury kayō[1].

W znaczeniu szerszym termin ten oznacza różnorodne pieśni należące do średniowiecznych zōgei (’rozmaite sztuki’)[1]. W znaczeniu węższym są to utwory o czterowersowej strofie, składające się z fraz 7- i 5-sylabowych (z niewielkimi odchyleniami)[1].

Imayō powstało w X wieku i zyskało popularność za panowania cesarza Go-Suzaku[1], wchodząc do repertuaru wędrownych śpiewaków i dworzan. Schyłek imayō rozpoczął się pod koniec XII wieku, gatunek przetrwał jednak do XIX wieku, kultywowany przez nielicznych twórców, i odegrał rolę w kształtowaniu się nowej poezji japońskiej[1].

Tematyka imayō była różnorodna. Obejmowała m.in. hymny popularyzujące zasady i nauki buddyjskie w przystępnym języku, pieśni opiewające bóstwa i dzieje świątyń sintoistycznych, niektóre zbliżały się do pieśni ludowych[2]. Pisane były żywym językiem, zawierającym nowe formy, skierowanym w dużym stopniu do młodych ludzi[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Melanowicz 2012 ↓, s. 415.
  2. a b Melanowicz 2012 ↓, s. 415–416.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mikołaj Melanowicz: Imayō. W: Słownik rodzajów i gatunków literackich. Grzegorz Gazda (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 415–416.