Immaculata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Immaculata, Bartolomé Esteban Murillo (ok. 1678)

Immaculata (łac. Niepokalana) – typ obrazu, przedstawiający niepokalanie poczętą Maryję. Przedstawia on matkę Bożą bez dzieciątka, w młodym wieku, w białej sukni i błękitnym płaszczu, na tle nieba, stojącą na półksiężycu oplecionej wężem, otoczoną świetlistą mandorlą i koroną z gwiazd. Wizerunek wykształcony w XVII wieku i typowy zwłaszcza dla epoki baroku i rokoko, za jego najwybitniejszego twórcę uważany jest Bartolomé Esteban Murillo. Powstał w wyniku utożsamienia NMP z {Niewiastą Apokaliptyczną} przedstawioną w wizji św. Jana: Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta mandorlą 'obleczona w Słońce' i Księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (Ap 12,1). Motyw Immaculaty pojawia się często w barokowej rzeźbie wolnostojącej.

Przykłady obrazów:


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Wójcik: Historia powszechna. Wiek XVI-XVII. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004. ISBN 83-01-13837-8.