Kościół Świętej Trójcy w Tykocinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 114 (120) z 30.04.1958 r.[1]
Ilustracja
Kościół parafialny w Tykocinie
Państwo  Polska
Miejscowość Tykocin Herb.svg Tykocin
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Trójcy Przenajświętszej w Tykocinie
Wezwanie Świętej Trójcy
Położenie na mapie Tykocina
Mapa lokalizacyjna Tykocina
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszejw Tykocinie
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
Położenie na mapie gminy Tykocin
Mapa lokalizacyjna gminy Tykocin
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszejw Tykocinie
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
Położenie na mapie powiatu białostockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białostockiego
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszejw Tykocinie
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszejw Tykocinie
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszejw Tykocinie
Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Tykocinie
Ziemia53°12′27,42″N 22°46′26,41″E/53,207617 22,774003

Kościół parafialny pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej w Tykocinie oraz zespół klasztorny pomisjonarski został wzniesiony z fundacji hetmana Jana Klemensa Branickiego i jest wiązany z twórczością Jana Henryka Klemma. Kościół powstał w dwóch etapach. Budowę rozpoczęto w roku 1742, a wieże powstały pod koniec roku 1748[2].

Kościół Trójcy Przenajświętszej – widok znad rzeki Narew

Późnobarokowy kościół zamyka wschodnią ścianę Dużego Rynku w Tykocinie, jest budowlą typu bazylikowego, z okazałą elewacją frontową określaną jako fasada parawanowa. Charakterystycznie dla tego regionu pokryty jasnożółtym tynkiem glinowym oraz czerwonym pokryciem dachowym. Po obu stronach elewacji frontowej znajdują się dwie wieże połączone z korpusem kościoła łukami i arkadami w kształcie półkolistych skrzydeł wykończonych w części dachowej misternie wykonanymi rzeźbami. Dziedziniec świątyni zamknięty jest od czoła żelaznym ogrodzeniem i bramą zdobioną popiersiami czterech ewangelistów.

Ołtarz główny

Trójnawowe wnętrze kościoła zdobią polichromie ścienne z 1749 r. wykonane przez Sebastiana Ecksteina. Barokowo-rokokowy ołtarz główny z ok. 1750 r. jest pozłacany i bogato zdobiony. W bocznych nawach, znacznie mniejszych i wspartych na czterech potężnych filarach, znajduje się sześć ołtarzy również polichromowanych i złoconych.

Wszystkie obrazy w nawach bocznych namalowane zostały przez Szymona Czechowicza. Na ścianach po obu stronach wejścia dwa portrety małżonków Branickich, Jana Klemensa i Izabeli z Poniatowskich autorstwa Augusta Mirysa – nadwornego malarza Branickich. Polichromie sklepień nawy głównej i naw bocznych są dziełem Władysława Drapiewskiego z lat 19101912 wykonanymi zgodnie z trendami malarstwa XVIII w. Konfesjonały, bogato zdobiona ambona i chrzcielnica pochodzą z ok. 1750 r.

Nad kruchtą rozciąga się balkon chóralny z rokokowymi organami. Zbudowane one zostały około 1760 r. podobnie jak towarzyszący kościołowi zespół klasztorny z fundacji Jana Klemensa Branickiego. Organy odrestaurowane zostały w latach 1997-1999. Tuż za kościołem znajduje się plebania przeznaczona przez misjonarzy na seminarium duchowne, a obecnie plebanię parafii rzymskokatolickiej.

W kościele znajduje się kielich, którego papież Jan Paweł II używał w czasie mszy świętej podczas swojej pielgrzymki do Łomży w 1991 r. Kielich od 2 kwietnia 2005 (dnia śmierci papieża) jest używany przy odprawianiu mszy w największe uroczystości kościelne.

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie. 31 marca 2017; 6 miesięcy temu. [dostęp 13.06.2010].
  2. E.Żyłko, "Architektura i Urbanistyka Tykocina w XVIII w. w świetle nieznanych materiałów archiwalnych", KAiU, 7, 1962, s.101-114