Integracja (psychologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Integracja (od łac. integrare, „scalić”) – w szerokim znaczeniu wyraża się w takim wzajemnym stosunku pełno- i niepełnosprawnych, w którym są respektowane takie same prawa, liczą się takie same wartości, w których stwarza się obu grupom identyczne warunki do maksymalnego, wszechstronnego rozwoju.

Integracja społeczna to zespolenie i zharmonizowanie elementów zbiorowości społecznej, rozumiane jako intensywność i częstotliwość kontaktów między członkami danej zbiorowości oraz jako akceptacja w jej obrębie wspólnych systemów wartości, norm, ocen. Kierunek tego rodzaju działań określa się mianem „integracja”, „integracja w drugim nurcie” lub „życie w jak najmniej ograniczającym środowisku”.

W psychologii międzykulturowej[edytuj | edytuj kod]

Integracja jest jedną ze strategii adaptacji kulturowej w modelu akulturacji kanadyjskiego psychologa Johna Berry'ego. Jest to strategia akulturacji na poziomie jednostki. Oznacza przyjęcie kultury kraju przyjmującego przy jednoczesnym nieodrzuceniu, pielęgnowaniu i podtrzymywaniu kultury kraju pochodzenia[1].

Jak wskazują badania nad psychologicznymi aspektami imigracji w ujęciu międzypokoleniowym, integracja jest procesem, który rozkłada się na pokolenia[2][3]. Kolejne generacje poddawane procesowi akulturacji przeżywają różne wyzwania, dylematy i problemy i dlatego też różne są przez nich wybierane strategie akulturacyjne. Jak pokazują badania Hanny Malewskiej-Peyre[4], starsze pokolenia częściej wybierają strategię separacji, co przekłada się na problem z zaakceptowaniem odmienności kulturowej własnych dzieci. Tymczasem dzieci imigrantów stają w sytuacji konfliktu wartości, co utrudnia im zintegrowanie spójnej tożsamości. Badania Malewskiej-Peyre wskazują, że dopiero trzecie pokolenie imigrantów zintegrowane jest z nową kulturą[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. Boski: Kulturowe ramy zachowań społecznych. Warszawa: Wydawnictwo Academica SWPS, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009.
  2. J. Jaworska-Matys: Dialog międzykulturowy w szkole z perspektywy kształtowania kompetencji międzykulturowych nauczycieli. Warszawa: Międzykulturowe Centrum Adaptacji Zawodowej, Uniwersytet Warszawski, 2008.
  3. D. Lalak: Dom i ojczyzna. Dylematy wielokulturowości. Warszawa: Międzykulturowe Centrum Adaptacji Zawodowej, Uniwersytet Warszawski, 2008.
  4. a b P. Boski, M. Jarymowicz, H. Malewska-Peyre: Tożsamość a odmienność kulturowa. Warszawa: Instytut Psychologii PAN, 1992.