Irradiancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spektralna irradiancja Słońca na szczycie atmosfery i na powierzchni ziemi.

Irradiancja – w radiometrii jest to strumień promieniowania na jednostkę powierzchni. Odpowiada to mocy jaką przenosi promieniowanie przez płaszczyznę jednostkową. Jednostką SI jest wat na metr kwadratowy (W/m2). Czasami irradiancja jest nazywana natężeniem lub intensywnością.

Jeżeli strumień pada na powierzchnię pod kątem wtedy irradiancja jest opisana wzorem

Strumień energii przychodzący na powierzchnię z różnych kierunków ma różną wagę. Jeżeli obiekt (punktowy) promieniuje jednorodnie we wszystkich kierunkach to irradiancja tego promieniowania maleje odwrotnie proporcjonalnie do kwadratu odległości od obiektu.

Irradiancja Słońca jest mierzona pyranometrem.

Irradiancja spektralna[edytuj]

Irradiancja spektralna to irradiancja przypadającą na jednostkę szerokości widma, czyli strumień promieniowania na jednostkę powierzchni w wybranym jednostkowym fragmencie widma elektromagnetycznego. Może ona zatem oznaczać irradiancję na jednostkę długości fali, wówczas jednostką jest 1 W·m-2·nm-1, bądź na jednostkę częstotliwości: wtedy jednostką jest 1 W·m-2·Hz-1.

Zobacz też[edytuj]