Izba Coachingu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izba Coachingu
Państwo  Polska
Nr KRS 0000337327
Data rejestracji 2009
Prezes Bartosz Berendt
Adres ul. Smulikowskiego 4
00-389 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Izba Coachingu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Izba Coachingu”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Izba Coachingu”
Ziemia52°14′14,2″N 21°01′53,3″E/52,237278 21,031472
Strona internetowa

Izba Coachingu – polska organizacja branżowa (izba gospodarcza) o deklarowanej niezależności, reprezentująca interesy środowiska coachingowego w Polsce. Pierwsza na świecie izba gospodarcza zrzeszająca przedsiębiorstwa świadczące usługi z obszaru coachingu. Siedzibą organizacji jest Warszawa[1].

Cele działania[edytuj | edytuj kod]

Celem strategicznym organizacji jest powołanie zawodu coacha, wyznaczenie standardów zawodowych i propagowanie idei coachingu w Polsce. Zadaniem izby jest m.in. promowanie jakości usług, pomoc w nawiązywaniu kontaktów zawodowych z partnerami polskimi i zagranicznymi, współpraca i wymiana doświadczeń z organizacjami zrzeszającymi podmioty prowadzące działalność gospodarczą, prowadzenie doradztwa organizacyjnego, technicznego i ekonomicznego, dokonywanie ekspertyz, badań marketingowych oraz usług konsultingowych, tworzenie branżowych oraz środowiskowych klubów członkowskich, a także wydawanie czasopisma o coachingu[1].

Organizacja działa na rzecz poprawy jakości usług, integracji środowiska, reprezentacji interesów zawodowych, a także upowszechniania wiedzy o zawodzie[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przygotowania do rejestracji organizacji rozpoczęły się w 2007, choć rozmowy w tej sprawie toczono już od 2004. Podczas zjazdu środowiskowego (70 uczestników) powołano grupę inicjatywną. Główni inicjatorzy tych działań to: Piotr Pilipczuk, Anna Ratajczak, Paweł Sopkowski i Krzysztof Piasecki. Grupa inicjatywna przygotowała projekt utworzenia izby. Z uwagi na problemy formalne działalność tej grupy nie przyniosła rezultatów, w związku z czym powołano drugą grupę inicjatywną (m.in. Małgorzata Marczewska, spotkanie w Zielonce), której działania zaskutkowały skupieniem około stu podmiotów i utworzeniem izby w 2009 (wpis do Krajowego Rejestru Sądowego). Pierwszym prezesem była Małgorzata Marczewska (obecnie jest nim Bartosz Berendt)[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Izba, wraz ze Stowarzyszeniem Coachów Polskich, ma największe w Polsce znaczenie zawodowe, jednak opinie członków organizacji nie są wiążące pod względem prawnym[3].

Izba opracowała Kodeks Etyczny Coacha, który promować ma dobre praktyki branżowe[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]