Izochronizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izochronizm – właściwość układu drgającego polegająca na niezależności okresu drgań od amplitudy. Izochroniczność jest własnością liniowych układów drgań[1].

Rzeczywiste układy drgające wykonują z dobrym przybliżeniem drgania harmoniczne i pozostają izochroniczne wówczas, gdy amplituda drgań jest stosunkowo mała. Dla drgań mechanicznych oznacza to np.

  • wychylenie wahadła o kąt dostatecznie mały, aby można było przyjąć, że
  • maksymalne rozciągnięcie sprężyny podczas drgań tylko w zakresie stosowalności prawa Hooke’a.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Encyklopedia fizyki” praca zbiorowa, PWN 1973, t. 1, s. 827.