Józef Gryf-Czajkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Gryf-Czajkowski (ur. 6 listopada 1894[1][2], zm. 2 lutego 1934 w Toruniu) – szpieg niemiecki działający przeciwko Polsce, porucznik Wojska Polskiego w stanie spoczynku, były oficer Oddziału II Sztabu Głównego, właściciel majątku Glinki w powiecie toruńskim.

W latach 1924-1931 Gryf-Czajkowski był agentem polskiego wywiadu w Berlinie, gdzie został zwerbowany przez Abwehrę. W tym okresie dostarczał Oddziałowi II Sztabu Głównego informacje wywiadowcze spreparowane przez Niemców. W 1931 roku został odwołany z placówki w Berlinie i przeniesiony w stan spoczynku.

Po demobilizacji Gryf-Czajkowski kontynuował działalność szpiegowską przeciwko Polsce, szantażowany przez Abwehrę. W grudniu 1933 roku wysłał na adres konspiracyjny Prezydium Policji w Gdańsku siedem filmów ze zdjęciami fotograficznymi tajnych polskich dokumentów wojskowych i obiektów strategicznych. Przesyłkę tę przejął referat kontrwywiadowczy Samodzielnego Referatu Informacyjnego Oddziału II Sztabu Głównego przy Dowództwie Okręgu Korpusu VIII w Toruniu, a Gryf-Czajkowski został aresztowany i 31 stycznia 1934 roku skazany na karę śmierci przez Sąd Okręgowy w Toruniu. Wyrok wykonano 2 lutego 1934 roku.

Aresztowanie Gryfa-Czajkowskiego odegrało ważną rolę w sprawie rotmistrza Jerzego Sosnowskiego, najważniejszego agenta polskiego wywiadu w Berlinie, gdyż Gryf-Czajkowski znał jego tożsamość i istniały podejrzenia, że zdekonspirował go przed kontrwywiadem niemieckim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Kopczyk, Niemiecka działalność wywiadowcza na Pomorzu 1920-1933, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1970, str. 173.
  • Władysław Kozaczuk, Bitwa o tajemnice. Służby wywiadowcze Polski i Rzeszy Niemieckiej 1922-1939, Książka i Wiedza, Warszawa 1967, str. 100-101.