Języki pozycyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki pozycyjne, amorficzne – języki w których każda część zdania ma swoje ustalone miejsce, które pozwala na zachowanie sensu wypowiedzi (np. język angielski). Języki pozycyjne to zwykle języki izolujące, i przeciwstawia się im języki fleksyjne[1].

Języki pozycyjne posiadają zwykle przedimki lub inne morfemy, określające kategorię rzeczowników po nich następujących[2].

Zmiana pozycji części zadania następuje w przypadku inwersji, czyli zamienności części zdania przy stawianiu pytań, czy zastosowaniu czasowników silnych jak np. can w języku angielskim[3].

Językami pozycyjnymi są na przykład angielski, francuski, chiński i paszto[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Milewski 1967 ↓, s. 236.
  2. języki analityczne, amorficzne, izolujące, pozycyjne. W: Słownik języka polskiego PWN [on-line]. [dostęp 2017-12-08].
  3. Majewicz 1999 ↓, s. 212.
  4. Majewicz 1999 ↓, s. 216.

Bibliografia[edytuj]

  • Alfred Majewicz: Języki świata i ich klasyfikowanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999. ISBN 83-01-08163-5.
  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.